back

कविता : आत्मबोध

वि.सं.२०८१ वैशाख ८ शनिवार

1.7K 

shares
RBB AD
NTC AD

शान्ता न्यौपाने, बेलबारी, मोेरङ

सधैं तिमी
मर्छुमर्छु भन्छौ
तर
तिमीलाई साच्चिकै थाहा छ
एकदिन म अवश्य मर्छु भनेर
किन
मेरो घरको बलिरहेको बत्ती
तिमी आएर झ्याप्प बन्द गर्छौ ।

बल्ल बल्ल मुस्कुराउँन थाल्छु
तिमी भने खुसी खोस्न थाल्छौ
म गोरेटो बनाउँन खोज्छु
तिमी
अहङ्कारको तगारोले
बाटो नै बन्द गरिदिन्छौ
तर तिमीलाइ साच्चिकै थाहा छ
म आजमात्र बाँच्छु कि
भोलि पनि बाँच्छु भनेर ।

अरु प्रतिको तिम्रोभाव जस्तो छ
तिम्रो जीवन तेस्तै बन्छ
सुधार्ने अरुलाइ होइन
तिमी आफू सुध्रिए
संसारमा
शान्ति र आनन्दका
स्वर्णिम किरणहरु छरिन्छन् ।

 

वि.सं.२०८१ वैशाख ८ शनिवार ०६:५२ मा प्रकाशित

NLIC AD
NABIL bank AD
कविता : म महिला

कविता : म महिला

कोपिला वर्देवा,काठमाडौं  सृष्टिमा मेरो पाहिलो पहिचान महिला भगवानले सृष्टि चलाउन...

लघुकथाः नसोचेको खुसी

लघुकथाः नसोचेको खुसी

मुरारीराज मिश्र, कुमारीगाल, काठमाडौं ‘परेको बेलामा यसो सघाइपघाइ होला कि...

चारु

चारु

टंक चन्द ठकुरी दाङ्ग तुलसीपुर, हाल–अमेरीका मान्छेहरू पिर पर्नुको पनि...

गजल

गजल

मिरा ज्ञवाली (आस्था), रुपन्देही भिरेर हिउँको सपक्क फेटा सधैँ बसेको...

गजल

गजल

उत्तम विचार, नुवाकोट म शृङ्गार टीका हुँ गाजल म तिम्रै...

मुक्तक

मुक्तक

गोठालो काशिराम आछाम, हाल भारत १. हावाहुरी जस्तै गरि आउनेको,...