हामी सबैकाे संसारन्यूज

प्रणय–सुखको अनुभूतिमा चुर्लुम्म डुबेर
बासन्ती फूलको सौन्दर्य कवितामा पोखुँ भन्छु
अनुपम\मीठो\ नूतन शैलि खोजेर
कनकनचम्पाको सुवास छर्केर अक्षरहरुमा
मधुर कविता लेखुँ भन्छु…

अदृश्य पीडा\सुर्ता र छटपटीले मातेको हृदय बोकेर
विद्रोह र आक्रोसले सल्केको मस्तिष्क सिउरेर
कहाँ सकियो र आदर्शमय कथा\कविता रच्न
शुभ्र बादलजस्तो मुलायम गजल, मुक्तक र गीत लेख्न‘

असन्तोष र विलौनाका आलाप र अभिव्यक्तिहरु
राजनैतिक व्यंग्य र निराशाले भिजेका शव्द संयोजन नै
आजको काव्य-तत्व र कविताको मापदण्ड बनिसकेजस्तो
कस्ले सुनिदेलान् भोलिकालागि लेखिने आजका कविताहरु ?

‘सभ्यता’ (?) को संस्कारमा निस्सासिरहेको समग्र सत्यको दुर्दशा-
कविताको अभिव्यन्जना\अस्मिताभन्दा गौण हुन्छ\हुँदैन ?
प्रश्नहरुको एपिसेन्टरमा अनवरत घुमिरहेछ मथिङ्गल मेरो-
जीवनको अर्थ र प्रयोजन केकालागि ? कस्कालागि ?

मेरा पात्रहरु-
हिम-प्रदेश साइबेरियाको रुख ढाल्न उत्तर हानिएका छन्
पौरख देखाउन मलेशियाको जंगल जंगल चहार्दै छन्
घाम डुल्ने मरुभूमी र खाडी प्रदेशमा दौडिरहेका छन्
आशाको खेति गर्न पुर्खाले नदेखेको पूर्व र पश्चिम लागेका छन्

टाठाबाठा ठूलाठालूहरु-
‘जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपी गरियसी’ मन्त्र जप्दै
‘देश नरहे पनि कुर्सी र पद चाहियो’ भ्रष्ट शैलिमा
स्वर्गको सुखभोग गरिरहेछन्, हिजो कता थिए बिर्सिरहेका छन्

बाँकी सन्ततिहरु-
दुःख–कष्ट सहँदै सबथोक भोग्ने बानीपरेको निरिह जन
पण्डितलाई आफ्नो र देशको चिना देखाएर
सुनौलो दिन कल्पिरहेका छन् , कुरिरहेका छन्…

समय-परीक्षाको क्यानभास देख्दा लाग्छ :
परिवन्दहरुमा नजरबन्द प्रत्येक मान्छे-
पैसामा जीवन र जीवनमा पैसा साट्न
अचेत अबस्थामा बाँचिरहेका छन् वा बाँच्नका लागि मरिरहेका छन्….

दर्शन र वादका कुरा
कसले पढ्छ \सुन्छ वा मनन गर्छ ?
भच्र्युएल संसारमा बाँकि अलिकति स्वतन्त्रतारस्वासादन गर्न
२४ सै घण्टा मोबाइलसेटमा मनुवाहरू घोप्टोपरिरहेको बेला…

मान्यताहरुको कायापलट\उथल–पुथल पश्चात्
अप्राकृतिक -> प्राकृतिक ->अप्राकृतिक
अस्वाभाविक -> स्वाभाविक ->अस्वाभाविक
पाप-कर्म ->पुण्य\धर्म ->पाप \अपराध
न्याय ->अन्याय ->न्याय…

‘समयप्रुफ’ प्रतिक्रियाहरु चलिरहेका छन्
जीवनबाट अलग्याएर
बिसर्जनको अग्लो भीरबाट धकेलिएर बिस्तार बिस्तार खसिरहेको
असुरक्षित सत्य-
बाँच्छ वा बाँच्दैन भन्ने रहस्यमय जिज्ञासाको ऐठन बल्झिरहेको बेला
मभित्र समाधिस्थ कवि-
कविता किन र कस्का लागि कसरी लेख्ने सोचिरहेछु
आ-आफ्नो कुरुक्षेत्रमा लडिरहेका \ भिडिरहेका पात्रहरु फर्केका छैनन्
पाठकहरु अझै पनि असन्तोष र विरोधका कविताले अघाएका छैनन्
दुःख र आँसुका शव्दहरु जति पिए पनि प्यास नमेटिने रहेछ कि के हो
मानिसहरु चेतेका छैनन्…

असुरक्षित सत्यको दयनीय अस्तित्व-
मानिसको आस्था र विस्वासमा रित्तिएको अप्रिय दृश्य
चुपचाप हेरिरहन विवस रमिते कवि-
यो संसारलाई एउटा बृहत् नाट्यशाला देखिरहेछ

हिजो आजको यो असमन्जस परिवेशभित्र
आफूभित्रको शुन्यतालाई पूर्णता सम्झेर उठिरहेछु
असन्तोष, बिलौना, आक्रोस र निराशाको पुरातन काव्य-शृंखलापारि
सत्यको धरातलमा पुन : मान्छे ब्युँझाउन सिसिफस बाँचिरहेछु…

इति