हामी सबैकाे संसारन्यूज

नेपालमा केही वर्षदेखि अरुकै कॉध चढेर चटके राजनीति गर्नेहरुको बोलवाला हुन थालेको छ । यीनीहरुमा नैतिक इमान, मूल्य मान्यता र वास्तविक रुपमा गरिब तथा पछाडी पारिएका वर्गको पक्षमा काम गर्ने अठोट, स्पष्ट राजनीतिक चिन्तन, वैचारिक धार र अनुशासनको कमी देखिए पनि सर्वसाधारण जनतामा भ्रम छर्ने गरेका छन् । यस्ता छद्मभेषी, अध्यारो कोठामा लुकेर विध्वस मच्चाउन उक्साउने‘लुसिफर’ हरुलाई जनताले बेलैमा चिन्न सकेनन् भने भविश्यमाघातक परिणाम भोग्नु पर्ने अवस्था आउन सक्छ ।

नैतिकताको लोकतान्त्रिक राजनीतिमा न्याय, अखण्डता, जवाफदेहिता, पारदर्शिता र अधिकारका लागि सम्मान जस्ता मूल मूल्यहरूद्वारा निर्देशित, सहभागिता र विधिको शासन जस्ता लोकतान्त्रिक प्रक्रियाहरूलाई समर्थन गर्दै नीतिहरूले निष्पक्षता र सार्वजनिक हितको सेवा सुनिश्चित गर्ने जस्ता साझा हितका लागि न्यायपूर्ण र पारदर्शी रूपमा शक्तिको प्रयोग हुन्छ । मुख्य नैतिकताहरूमा इमानदारी, जिम्मेवारी र सार्वजनिक सेवामा ध्यान केन्द्रित गर्ने, भ्रष्टाचारको सामना गर्ने र विश्वास र वैध शासन निर्माण गर्न अभियान, वित्त र डिजिटल प्रभाव जस्ता दुविधाहरूलाई सम्बोधन गर्ने कुरा समावेश हुन्छ । नैतिकताको राजनीति गर्ने दलहरुमा स्पष्ट वैचारिक चिन्तनधारा, परिवर्तनको दृष्टिकोण र निर्देशित सिद्धान्त, अनुशासन र जनता र देशका लागि संघर्ष गरेको अनुभव आधारभूत जग हुन्छ । अहिले नेपालमा जो राजनीतिमा होमिएका छन् के उनीहरुमा त्यस्तो नैतिकता, वैचारिक र देश र जनताको लागि रगत र पसिना बगाएको अनुभव छ त् ? अह‘ । अनि कसरी यिनीहरुलाई भोली आउने निर्वाचनमा बास्तविक भू‘ईं तहका जनताले पत्याउने ? अर्काको लहै लहैमा लागेर, बाहिरबाट छरेको चारो टिप्नेहरुले के भोली नेपाललाई युक्रेनीकरण गर्ने त हैनन् ?राजनीतिमा विचार, मूल्य मान्यता, देशभक्तीको भावना, वैचारिक दर्शन, सिद्धान्त र अनुशासनको ठूलो महत्व हुन्छ । अब यस बारे केही विवेचना गरौं ।

असमानता तथा गरिबीको अवस्था
डिसेम्बर १०, २०२५ मा प्रकाशित विश्वव्यापी असमानताबारेको एक प्रतिवेदनले मानव समाजको सबैभन्दा धनी सानो वर्ग र बाँकी जनसङ्ख्याबीचको खाडल यस वर्ष पनि अझै फराकिलो हुँदै गएको देखाएको छ । प्रतिवेदनअनुसार शीर्ष ०.००१ प्रतिशत (६० हजारभन्दा कम अरबपतिहरूसँग) विश्वको सबैभन्दा गरिब आधा जनसंख्याको संयुक्त सम्पत्तिभन्दा तीन गुणा बढी सम्पत्ति छ । विश्वव्यापी आय असमानता यति भयावह स्तरमा पुगेको छ र यसको अर्थतन्त्र तथा लोकतान्त्रिक संस्थामाथिको असर विनाशकारी बन्दै गएको छ ।

नयाँ प्रतिवेदनमा भनिएको छ, “असमानता लामो समयदेखि विश्व अर्थतन्त्रको एक परिभाषात्मक विशेषता रहँदै आएको छ, तर सन् २०२५ सम्म आइपुग्दा यो तत्काल ध्यान दिनैपर्ने स्तरमा पुगेको छ । वैश्वीकरण र आर्थिक वृद्धिका लाभहरू अत्यन्तै सानो अल्पसंख्यकमा असमान रूपमा केन्द्रित भएका छन्, जबकि विश्वको ठूलो हिस्सा अझै स्थिर जीविकोपार्जन हासिल गर्न संघर्षरत छ । यी विभाजनहरू अपरिहार्य होइनन् यी राजनीतिक र संस्थागत छनोटहरूको परिणाम हुन् ।”

घोषका अनुसार, “यी अवस्थाहरूले इतिहासको विरासत र संस्थागत संरचना, नियम तथा नीतिहरूको कार्यप्रणालीलाई प्रतिबिम्बित गर्छन् । जसका सबै पक्ष असमान शक्ति सम्बन्धसँग जोडिएका छन्, र ती सम्बन्धहरू अझै पुनःसन्तुलित हुन बाँकी छन्।”

दशकौँदेखि बढ्दै गएको विस्फोटक असमानताको प्रवृत्ति उल्ट्याउन स्पष्ट समाधानहरू अपनाउने राजनीतिक इच्छाशक्ति आवश्यक छ, जसमा अति–धनीहरूमाथि न्यायोचित कर व्यवस्था लागू गर्नु र सामाजिक कार्यक्रम तथा जलवायु कार्यमा साहसी लगानी गर्नु पर्दछ । किनकि जलवायु संकट असमान रूपमा धनी वर्गद्वारा नै उत्प्रेरित भएको छ। जबसम्म यो प्रणालीलाई चुनौती दिइँदैन, तबसम्म विश्व अर्थतन्त्र चरम केन्द्रीकरणको बाटोमै अघि बढिरहनेछ ।

कुल जनसंख्याको २०.२७ प्रतिशत नागरिक गरिबीको रेखामुनि रहेको नेपालमा पालिका तहसम्म पुग्दा चरम असमानता देखिएको छ । स्थानीय तहमा गरिबीको दर १.१८ देखि ७७.८९ प्रतिशतसम्म रहेको राष्ट्रिय तथ्यांक कार्यालयले हालै सार्वजनिक गरेको ‘गरिबीको लघुक्षेत्र अनुमान– ०८२’ को प्रतिवेदनमा उल्लेख छ । सहरी क्षेत्रमा १८.३४ प्रतिशत र ग्रामीण क्षेत्रमा २४.६६ प्रतिशत जनसंख्या गरिबीको रेखामुनि रहेका छन् ।
नेपालको दिगो विकासको लक्ष्य हासिल गर्न गुणात्मक आर्थिक वृद्धिदरको आवश्यक्ता छ । यसका लागि कृषि क्षेत्र र औद्योगिक उत्पादनमा वृद्धि आवश्यक हुन्छ । विप्रेषण नहुने हो भने गरिबीको दुष्चक्र झन् व्यापक भएर जाने खतरा रहेका कारण आयलाई विविधीकरण गर्न अत्यन्त आवश्यक छ । राजनीतिक संक्रमण, प्राकृतिक विपद् तथा महामारीले समेत नेपालको आर्थिक वृद्धिलाई प्रभाव पार्ने गरेका छन् । आर्थिक वृद्धिका लागि राजनीतिक र नीतिगत स्थिरता आवश्यक हुन्छ। यसैेगरी सरकार, राजनीतिज्ञ, प्रशासन, निजी क्षेत्र, समुदाय हरेक क्षेत्रको विकासको साधक हुनुपर्छ, बाधक होइन । गरिबी घटाउनका लागि राज्यले पूर्वाधारमै व्यापक लगानी गर्नुपर्छ र यसलाई अर्थतन्त्रसँग जोड्नुपर्छ ।

राजनीतिमा नैतिकता र मूल्यमान्यता
न्याय र निष्पक्षताः निर्णयहरूले सबै नागरिकहरूको संरक्षण गर्दै अवसर र स्रोतहरूको समान वितरणको लक्ष्य राख्नुपर्छ । सामाजिक न्याय र समानता नै लोकतन्त्रको प्राण हो । समयमै न्याय पाउनु हरेक नागरिकको हक हो । ठूलालाई चैन र सानालाई ऐंनको अवस्था अब रहनु हुन्न ।

सत्यनिष्ठा र इमानदारीताः सरकारी अधिकारीहरूले आफ्नो निर्णय र सञ्चारमा सत्यता र पारदर्शिताका साथ काम गर्नुपर्छ । राजनीतिको मुहान सङ्गलो भए मात्र जनताले नेतालाई विश्वास गर्ने वातावरण सिर्जना हुन्छ ।

उत्तरदायित्वः राजनीतिक अभिनेता आफ्नो कार्य र निर्णयका लागि जिम्मेवार हुन्छन्, उनीहरूलाई जवाफदेही बनाउने संयन्त्रका साथ अघि बढ्नु पर्छ ।सरकारको तेतृत्व गर्ने राजनीतिक दल र नेताहरुले सक्षम तरिकाले जिम्मेवारी वहन गर्नु पर्ने छ ।

पारदर्शिताः प्रक्रिया, कार्य र कोषको बारेमा खुलापनले विश्वास निर्माण गर्न र भ्रष्टाचार रोक्न मद्दत गर्दछ। राजनीति दलले जहिल्यै पनि पारदर्शितामा जोड दिनुपर्छ । जनताका नेताहरु खुला किताब जस्तै हुन सक्नु प¥यो ।

कानुन र अधिकारका लागि सम्मानः संविधान र कानुनको समर्थन र मौलिक मानव अधिकारको संरक्षण महत्वपूर्ण छ। संविधानमा उल्लेख गरिएका मौलिक अधिकारप्रति सरकारमा रहने दल र नेतृत्वले सचेत भई व्यवहारमा उतार्न क्रियाशील हुनैपर्छ ।
सार्वजनिक हितः व्यक्तिगत वा विशेष चासोभन्दा साझा हितलाई प्राथमिकता दिनु पर्छ । अहिले राजनीति एउटा पेशाको रुपमा देखा पर्न थालेको छ । परिणामस्वरुप धेरै राजनीतिक नेताहरु राजनीतिलाई कमाऊ धन्दाको रुपमा लिने गरेका कारण समाजमा विकृत्ति फैलिन गएको छ ।

सार्वजनिक सेवाः जनतार समुदायको सेवा गर्ने प्रतिबद्धता हुनै पर्छ । चुनावको बेलामा चिल्ला भाषण छाट्ने चुनाब जिते पछि नाक मुख नदेखाउनेहरुले जनताको मन जित्न सक्दैनन् । पैसा, वाहुबल, र शिर्ष नेताको आशिर्वादद्धारा टिकट पाउनेहरुले गरिब, दलित, र पछि पारिएका वर्गको हितमा काम गर्न सक्दैनन् । यो विगतको अनुभवबाट पनि थाहा भएकै कुरा हो ।

लोकतान्त्रिक राजनीतिमा नैतिकता
प्रक्रिया नैतिकता–अधिकारीहरूको आचरणमा केन्द्रित, प्रयोग गरिएका विधिहरू (निष्पक्ष चुनाव, सम्झौता) र संस्थाहरूहुन् ।

नीति नीतिशास्त्रः कानून र नीतिहरूको नैतिकताको जाँच गर्दछ (प्रगतिशील कर, विश्वव्यापी स्वास्थ्य सेवा)आदि ।

नागरिक संलग्नताः सक्रिय सहभागिता, सूचित सहमति, र बलियो बहसलाई बढावा दिनु हो ।

सामाजिक समानताः न्यायमा निहित नीतिहरू मार्फत सीमान्तकृत समूहहरूका लागि वकालत गर्ने सवालमा केन्द्रित हुन जरुरी छ ।

उत्तरदायित्वः खुला, उत्तरदायी र नागरिकका आवश्यकताहरूप्रति संवेदनशील हुनु पर्ने देखिन्छ ।

अहिले नयॉ अनुहारको नाममा केही पपेटहरु आगामी निर्वाचनमा तयार हु‘दैछन् । यदि यिनीहरुले चुनाव जिते भने नेपालको सार्वभौमसत्ता र राष्ट्रिय अखण्डतामा गंभीर संकट पैदा हुने आँकलन गरिदैछ । बेलैमा यिनीहरुको मखुण्डो उतारी जनता सामु वास्तविक अनुहार उदाङ्ग पार्न जरुरी छ । जेन—जी विद्रोहको बेला अध्यारो कोठामा बसी सिंहदरवार, सर्बोच्च अदालत, संसद भवनका साथै अन्य सरकारी संरचना ध्वस्त् पार्न आदेश दिने यही समूहका पपेटमध्येका एक हुन्, बालेन साह । यो कुरा काठमाण्डौंका धेरैजसो न्यायप्रेमी तथा देशभक्त जनताले बुझि पनि सकेका छन् । तर देशका कुना कन्दरामा बसोबास गर्ने सर्वसाधारण जनता समक्ष यो तथ्य प्रकाश पार्नु पर्ने टडकारो आवश्यकता छ ।

किन यो महत्वपूर्ण छ ?
विश्वास निर्माण गर्दछः सरकारमा जनताको विश्वासका लागि नैतिक आचरण आवश्यक हुन्छ।
शासनलाई वैधानिक बनाउँछः नैतिकतालाई कायम राख्दा लोकतान्त्रिक वैधानिकता सुनिश्चित हुन्छ।
द्वन्द्व समाधानः बहुलवादी समाजमा असहमतिलाई मार्गनिर्देशन गर्न ढाँचा प्रदान गर्दछ।
भ्रष्टाचारसँग लड्छः घुसखोरी, स्वार्थको द्वन्द्व र शक्तिको दुरुपयोग विरुद्ध सुरक्षा कवचको रूपमा काम गर्दछ।

तिनीहरू कसरी कथित रूपमा “डीप स्टेटद्वारा हुर्काइएका छन् ?
“अदृश्य शक्ति” “ग्रुमिङ” “राजनीतिज्ञहरूको विचार धेरै हदसम्म षड्यन्त्र कथाहरूको विशेषता हो ।” सामान्य विचार यो हो कि अन्तर्निहित, गैर–निर्वाचित शक्ति संरचनाहरूले उनीहरूको निहीत स्वार्थको लागि उपयुक्त व्यक्तिहरूको पहिचान र भरण पोषण गर्दछ। यी व्यक्तिहरूलाई निम्न माध्यमबाट सहयोग गर्ने गरिन्छ :-
संरक्षण र भरण पोषणः लुकेको नेटवर्कको एजेन्डामा वफादारीको बदलामा समर्थन, आर्थिक र राजनीतिक सुरक्षा प्रदान गर्दै भरण पोषण गरिन्छ ।
सम्झौता सामग्री/ब्ल्याकमेलः सम्भावित नेताहरूलाई भ्रष्ट गतिविधिहरूमा संलग्न गर्नु वा सत्तामा एक पटक उनीहरूको अनुपालन सुनिश्चित गर्न सम्झौता जानकारी प्राप्त गर्नु हो ।

तिनीहरूको उदयलाई सहज बनाउनुः मिडिया, व्यवसाय, राज्यका विशिक्ष्ट अङ्गहरुको उपयोग वा सुरक्षा उपकरण भित्रको प्रभाव प्रयोग गरेर वास्तविक प्रतिस्पर्धीहरूलाई साइडलाइन गर्न र ‘कठपुतली उम्मेद्वार’ राष्ट्रिय चुनावमा सफल भएको सुनिश्चित गर्न अदृश्य शक्तिहरु तल्लीन भएका हुन्छन् ।

नेपालमा कथित चटके राजनीतिक नेताहरूको भूमिका
नेपालको सन्दर्भमा, राजनीतिक परिदृश्यलाई व्यापक भ्रष्टाचार, जवाफदेहिताको अभाव र विचारधाराको क्षरणका लागि बारम्बार आलोचना गरिन्छ । जसले स्थापित दलहरूमा जनताको अविश्वास निम्त्याउँछ।चुनावमार्फत राजनीतिक खेलहरूले नेताहरू सार्वजनिक हितमा ध्यान केन्द्रित गर्नुको सट्टा “ब्याकरूम सम्झौता” र शक्ति संघर्षमा संलग्न हुन्छन् । चुनावलाई महँगो प्रतिस्पर्धाको रूपमा हेरिन्छ, र पारदर्शिताको अभाव र स्वार्थमा ध्यान केन्द्रित गर्दा यो प्रक्रिया बिग्रिएको हो । शङ्कास्पद् पृष्ठभूमिका व्यक्तिहरू वा ठूला घोटालाहरूमा संलग्न व्यक्तिहरूले अझै सरकारी पदहरू ओगटेका छन् ।

असल र देशभक्त नेताहरूका लागि चुनौतिहरू
वास्तविक वा देशभक्त नेताहरू जस्तै देश र जनताको पक्षमा जिउ ज्यान अर्पेर जीवनभर जनपक्षिय राजनीतिमा होमीएका र सुधार उन्मुख सांसदहरूले महत्वपूर्ण चुनौतीहरूको सामना गर्छन् ।

प्रणालीगत अवरोधः विरासत राजनीतिक अभिनेताहरूले आलोचना, कानुनी चुनौतिहरू, वा राजनीतिक चालचलनको माध्यमबाट बास्तविकजनपक्षिय राजनीतिक शक्तिहरूलाई अवरोध वा बदनाम गर्न सक्रिय रूपमा प्रयास गर्न सक्छन् ।

सार्वजनिक विश्वासको कमीः दशकौँको खराब शासन र भ्रष्टाचारबाट उत्पन्न समग्र सनकीपन र राजनीतिक प्रणालीमा जनताको विश्वास गुमाउनुले कुनै पनि नेतालाई दिगो विश्वास र गति निर्माण गर्न गाह्रो बनाउन सक्छ ।

स्रोत र प्रभाव असमानताः स्थापित भ्रष्ट सञ्जालहरूले प्रायः प्रमुख स्रोतहरू (वित्तीय, मिडिया र ब्युरोक्रेटिक) नियन्त्रण गर्छन् जसले सही उम्मेदवारहरूलाई समान स्तरमा प्रतिस्पर्धा गर्न कठीन बनाउँछ । प्रायः गरिब, दलित, महिला, सीमान्तकृत वर्गको पक्षपोषण गर्ने राजनीतिक सोंच बोकेका उम्मेदवारहरुमा आर्थिक स्थिति कमजोर हुने हु‘दा प्रतिष्पर्धामा पछि पर्ने खतरा हुन्छ । जहॉ जन चेतना कमजोर अवस्था छ त्यस्ता मतदाताहरुमा मतदान निष्पक्ष र स्वतन्त्र नहुन सक्छ ।

निष्कर्ष तथा अबको बाटो
चटके राजनीतिज्ञ र अदृश्य शक्तिको अस्तित्व र प्रभाव व्यापक रूपमा बहस गरिएका अवधारणाहरू हुन् जसले भ्रष्टाचार र जवाफदेही शक्ति संरचनाहरूसँगको वास्तविक सार्वजनिक निराशालाई ट्याप गर्दछ । नेपालमा, यी शब्दहरू राजनीतिक अस्थिरता, प्रमुख भ्रष्टाचार घोटालाहरू र जनकल्याणलाई प्राथमिकता दिन असफल भएको अभिजात वर्गको इतिहासको बिचमा प्रतिध्वनित हुन्छन् । शिक्षाविद्हरूले अदृश्य शक्तिलाई मुख्यतया जटिल शासन मुद्दाहरू, संरक्षण सञ्जालहरू वा दोष हटाउन प्रयोग गरिने राजनीतिक कथाको लेबलको रूपमा हेर्छन् । यी अदृश्य शक्तिहरूले लोकतान्त्रिक प्रक्रिया, देशभक्तीको भावना र नैतिकवानजनपक्षिय नेतृत्वलाई चुनौती दिन्छन् ।

युगको पद चाप बुझ्ने नेपाली कम्युनिष्ट पार्टीका जनपक्षिय उम्मेदवारहरुलाई आगामी निर्वाचनमा नेपाली जनताले तारा चिन्हमा आफ्नो अमूल्य मत दिई अग्रगमनका पक्षधरलाई वहुमतले विजय गराउनु नै उत्तम विकल्प हो । नेपालको स्वाधिनताको झण्डा उच्च राखौं ! भाषा, संस्कृति, सभ्यता र रैथाने ज्ञान प्रणालीको सरक्षण गर्दै राष्ट्रियताको रक्षा गरौं !

नेपाल भू—राजनीतिक हिसाबले रणनीतिक क्षेत्रमा अवस्थित छ । धेरै पहिलेदेखि नै पश्चिमा साम्राज्यवादी शक्तिले यहॉ ऑखा लगाई रहेको कुरा दिनको घाम जत्तिकै छर्लङ्गै छ । अमेरिकाको प्रतिष्पर्धि दुई ठूला छिमेकी मुलुक चीन र भारतको बिचमा रहेको नेपालमा प्रभाव जमाई आफ्नो कुटिल रणनीतिक उद्देश्य पूरा गर्न उसलाई पपेटहरु चाहिएको छ । त्यसैले अहिले नयॉ अनुहारको नाममा केही पपेटहरु आगामी निर्वाचनमा तयार हु‘दैछन् । यदि यिनीहरुले चुनाव जिते भने नेपालको सार्वभौमसत्ता र राष्ट्रिय अखण्डतामा गंभीर संकट पैदा हुने आँकलन गरिदैछ । बेलैमा यिनीहरुको मखुण्डो उतारी जनता सामु वास्तविक अनुहार उदाङ्ग पार्न जरुरी छ । जेन—जी विद्रोहको बेला अध्यारो कोठामा बसी सिंहदरवार, सर्बोच्च अदालत, संसद भवनका साथै अन्य सरकारी संरचना ध्वस्त् पार्न आदेश दिने यही समूहका पपेटमध्येका एक हुन्, बालेन साह । यो कुरा काठमाण्डौंका धेरैजसो न्यायप्रेमी तथा देशभक्त जनताले बुझि पनि सकेका छन् । तर देशका कुना कन्दरामा बसोबास गर्ने सर्वसाधारण जनता समक्ष यो तथ्य प्रकाश पार्नु पर्ने टडकारो आवश्यकता छ । यी नयॉ भनिएका दलमा नविन सोंच, नवप्रवद्र्धन र आर्थिक सामाजिक रुपान्तरणका खासै एजेण्डा छैनन् । यीनीहरुमापात्र नयॉ भए पनि प्रवृत्ति भने पुरानै छ । अझ थप कुरा के हो भने यीनीहरु प्रायोजित, सस्तो लोकप्रियता र सामाजिक सञ्जालको प्रयोग मार्फत जनतालाई भूलभुलैयामा पारेर भ्रम सिर्जना गर्न खप्पिस छन् ।

पुराना भनिएका नेपाली कॉग्रेस र एमालेको नेतृत्व पनि धेरै पटक हेरियो, अनुभव गरियो र देशमा भ्रष्टाचार, वेथिती, अन्याय, अत्याचार, एकलौटी शासनको नेतृत्वमार्फत ब्रह्मलुट मच्चाउ‘ने, देशलाई कंगाल बनाउने र अन्त्यमा ध्वङ्सदेखि सिवाय केही देखिएन् । नेपाली कॉग्रेसको समर्थनमा ओलीको अहंकारी शासनले जेन—जी विद्रोह निम्त्यायो र सिंहदरवार, सर्बोच्च अदालत, संसद भवनदेखी देशभरी नै आगजनी भएको कुरा जनता समक्ष दिनको घाम जत्तिकै छर्लङ्गै छ । सिंहदरवार जल्नु भनेको इट्टा र काठ मात्र बल्नु होइन् यो त नेपालको संस्कृति, सभ्यता र राष्ट्रिय अस्मिता माथिको गम्भीर प्रहार हो । जेन—जी विद्रोह नेपोकिड्स विरुद्धको आक्रोस्, सामाजिक सञ्जाल बन्दको विरोध, चरम भ्रष्टाचारको विरोध, देशमै युवा रोजगारीको माग र सुशासन कायम होस् भन्ने थियो । तर तत्कालीन अहंकारी शासकहरुले यो कुरा आत्मसाथ गर्न सकेनन् । यीनिहरुले भ्रष्टाचारमा चुर्लुम्म डुवेर लोकतन्त्रको वाहानामा लोकतन्त्रकै खिल्ली उडाउने काम मात्र गरे । अब फेरी यिनलाई मतदान दिनु भनेको नेपाली जनताले धोका पाउनु सिवाय केही हुने छैन । नेपाली कॉग्रेस र एमालेलाई मतदान गर्नु भनेको सुकेको रुखबाट फलको आसा र ग्रहण लागेको सूर्यले उज्यालो दिन्छ भन्नु सरहहो । यीनीहरुले लोकतन्त्रको संस्कार तथा मूल्य मान्यता गुमाई सकेका छन् ।

अहिले नेपाली जनताले नेपाली कम्युनिष्ट पार्टीका संयोजक प्रचण्डको अगुवाईमा पुनः एक पटक सरकारको नेतृत्व खोजेका छन् । प्रचण्ड भनेका अनुभवी, गतिशील, समयको माग बुझ्न सक्ने, जनताकै काखमा हुर्केका, गरिब, दलित, महिला, अपाङ्ग, अल्पसंख्यक जनजाती, पछि पारिएका वर्ग तथा समुदायको उत्थान, समावेशी, वैदिशिक सम्बन्ध सन्तुलित रुपमा कायम गर्न सक्ने कुटनीतिज्ञ, युगको पद चाप बुझ्ने, पहिचानको सवालमा स्पष्ट धारणा भएको एक मात्र जनक्रान्तिबाट खारिएर आएका नेता हुन् । उनलाई अरु पुराना नेताहरु देउवा र ओली, गगन, र रविको कित्तामा राखेर तुलना गर्न मिल्दैन । यी अरु भन्दा फरक पृष्ठभूमिबाट आएका नेता हुन् । अहिले पनि देश तत्कालीन नेकपा माओवादीकै एजेण्डमा चलिरहेको छ । नेपालको वर्तमान आवश्यकता भनेको भ्रष्टाचारको अन्त्य, जनमूखी विकास, शान्ति, समृद्धि, समावेशी, सन्तुलनको राजनीतिमार्फत शिक्षा, स्वास्थ्य र रोजगारीको ग्यारेण्टी गरी गरिबी निवारण र सामाजिक न्यायसहितको आर्थिक क्रान्ति गर्नु हो । हामीले लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको राजनीतिक प्रणाली स्थापना ग¥यौ । अब आर्थिक सामाजिक क्रान्तिमार्फत देशमा समृद्धि हासिल गर्नु पर्ने कार्यभार बॉकी छ । यस अभियानको अगुवाई नेपाली कम्युनिष्ट पार्टीका संयोजक प्रचण्ड जस्ता युगान्तकारी जननेता बाहेक अरुबाट सहज हुने देखिदैन् । त्यसकारण युगको पद चाप बुझ्ने नेपाली कम्युनिष्ट पार्टीका जनपक्षिय उम्मेदवारहरुलाई आगामी निर्वाचनमा नेपाली जनताले तारा चिन्हमा आफ्नो अमूल्य मत दिई अग्रगमनका पक्षधरलाई वहुमतले विजय गराउनु नै उत्तम विकल्प हो । नेपालको स्वाधिनताको झण्डा उच्च राखौं ! भाषा, संस्कृति, सभ्यता र रैथाने ज्ञान प्रणालीको सरक्षण गर्दै राष्ट्रियताको रक्षा गरौं ! स्वाभिमान बचाऔं ! अस्तु ।