हामी सबैकाे संसारन्यूज

जेलबाट छुटे पछि एकदिन केपी ओलीले गिरिजाप्रसाद कोईराला भेट्ने इच्छा जाहेर गरे । मैले भेटको चाँजोपाँजो मिलाएँ । उ बेला गिरिजाबाबु चावहिल, मित्र पार्कमा बस्थे । समयमै हामी उनको निवासमा पुग्यौं । भुईंतलाको बैठक कक्षमा एक छिन हामीले कुर्नु पर्यो । अलिक एकछिनमा गिरिजाबाबु चिरिच्याट्ट परेर, दौरा सुरुवाल, कालो टोपी र टल्कने कालै जुत्तामा बैठक कक्षमा उपस्थित भए । उनको तुलनामा हामी अलिक ल्याङ्गफ्याङ्गे थियौं । ओली जी दुब्लो पातलो, शर्ट र खुझ्मुझिएको पैन्ट, उसमाथि पेटी न लगाको, फ्याटफ्याटे स्यान्डलमा । म कुन चाँही गतिलो थें र ?! सायद अरुले उतिखेर हाम्रो लवाई खुवाई बारे कम्युनिष्ट यस्तै हुन्छन् भन्ने मान्यता राख्थे क्यारे । हामीले शिष्टाचारमा नमस्कार साटासाट गर्यौं । गिरिजाबाबु टेवलको उसपार भित्तापट्टि कुर्सीमा, हामी टेबलको बगलमा रहेको कुर्सीमा । उस दिनको वार्ताको विषय वस्तु उस्तो चासोको कुरा भएन, ओलीजीको प्रस्तुतिको हाउभाउ (-body language) ले भने मलाई कम असहज महशुस भएन । गिरिजा बाबु जिज्ञासु र एकाग्र देखिन्थे । यता ओलीजी झट्ट हेर्दा उनलाई वेवास्ता गरे(minimize)जस्तो । उनका आँखा भित्तामा सजाईएका शोकेसको वस्तुमा घरि यता घरि उता टोल्याई रहेका, अनि बीच बीचमा फ्याट्ट फ्याट्ट जवाफ दिने । (बीच बीचमा म रफ्फु भर्थें ।) सायद गिरिजाले उति राम्रो न मानेका पनि हुन सक्छन् । हुन त यो एजेण्डामा भेट भन्दा पनि शिष्टाचार भेट मात्रै थियो । तैपनि …। हामी त्यहाँबाट बिदावारी भयौ ।
मलाई पटक्कै चित्त बुझेको थिएन । बाहिर निस्कन साथै मैले ओली जीलाई कोसी हालें, ’होइन आज तपाईले के गर्नु भाको ? वार्ता त आमने सामने हेराहेर गरेर पो हुन्छ त, वास्तै न गरे जस्तो, वर पर चारतिर आँखा डुलार पनि वार्ता हुन्छ त ?! गिरिजा बाबुले के ’फिल’ गरे होलान् ?!’ उनले बडो मार्मिक जवाफ दिए, (शोकेशमा दौडिएका आफ्ना नजरलाई सम्झिदै) ‘जेलमा लामो समय सम्म बस्नेको एउटा समस्या हुँदो रैछ, हामीले त त्यस्ता नयाँ नयाँ चीज देखेकै हुन्न नि, आँखा त त्यता गई हाल्दा रछन् ।’ म झसङ्ग भएँ र चित्त बुझाएँ । आफ्नै धुन, आफ्नै संसार ।
कार्की, चीनका लागि पूर्वराजदूत हुन्