back

कविता : मयन

वि.सं.२०८२ माघ १० शनिवार

156 

shares

कविराज घिमिरे
चाँगुनारायण, भक्तपुर

डाह छ मनमा भित्र अनेकौँ
धन धन भन्दै फनफन घुम्छौँ
मानव हामी छौँ पशुजस्ता
भिन्न हुने नै छैन अवस्था ।। १

घात गरेका हात यहीँ छन्
क्रोध भरेका माथ यहीँ छन्
आशय रोगी कदम कदममा
छैन सहजता कतै बदनमा ।। २

जपना हरिको काम छ खट्टा
गुरुवर सँगमा गर्नुछ ठट्टा
मै छु बढेको भन्दछ माथि
तौल घटेको ढाक्छ नढाँटी ।। ३

मित्रहरूमा छन् अपघात
वृद्धहरूको छोड्दछ साथ
बालकप्रति झन् गर्छ उपेक्षा
मानवबिचमा छन् अपशिक्षा ।। ४

मानवले अब धैर्य गरेर
चिन्तन गर्नुछ सभ्य भएर
यो पृथ्वीमा मानवतुल्य
छैन अरू ता जीवन पूज्य ।। ५

छन्द ः पादाकुलक ( १६ मात्रा )

वि.सं.२०८२ माघ १० शनिवार ०९:३४ मा प्रकाशित

Himalayan Life AD
लघुकथाः अर्थोक

लघुकथाः अर्थोक

धुर्व मधिकर्मी ऊ व्यापारी हो । त्यसैले व्यापार त गथ्र्यो...

झिल्का कविता

झिल्का कविता

भेष राज बञ्जाडे बुटवल –१३, रुपन्देही १. राख फोटो एउटा...

चारु

चारु

पशपती राई हलेशी तुवाचुङ – ५, खोटाङ लोकतन्त्रको परिभाषा नेपालीले...

सुसेली

सुसेली

पूर्णबहादुर श्रेष्ठ ‘हृदयङकृत’ पनौती न.पा–३,काभ्रे १. च्वास्स भनेर पोल्यो मन...

गजल

गजल

डिल्लीराज घिमिरे (सङ्गम) भूमिकास्थान – ९, अर्घाखाँची चर्चा बटुल्न शासक...