हामी सबैकाे संसारन्यूज

सन् २०२५,
सडकमा जेन्जीको हुंकार थियो,
आक्रोशलाई क्रान्ति ठानियो,
तर दिशाविहीन भीडमा
आफ्नै भविष्य कुल्चियो।

नारा ठूलो, लक्ष्य सानो,
आगो बालियो, बाटो जल्यो,
भत्कियो सपना बनाउने संरचना,
र ध्वंसलाई परिवर्तन भनियो।

पुराना गल्तीको विरोधमा
नयाँ गल्ती दोहोरियो,
सत्ताको विकल्प खोज्दा–खोज्दै
राज्य नै थाकेर लड्यो।

आन्दोलनले चेतना दिनुपर्थ्यो,
तर चेतनै घाइते बन्यो,
जेन्जीको जोशले प्रश्न उठायो,
तर उत्तर आफैं हरायो।

संसद निष्क्रिय,
सडक उग्र,
संवाद हार्यो,
अराजकता जित्यो एक क्षण।

तर इतिहास
यत्तिमै टुंगिँदैन।
भत्किएको विश्वासको जगमा
नयाँ चेतना उम्रिन्छ।

अब सन् २०२६,
ध्वंस होइन, निर्माण चाहिन्छ,
उत्तेजना होइन,
उत्तरदायित्व चाहिन्छ।

राजनीति बदनाम होइन,
शुद्धिकरण होस्,
सत्ताको लोभ होइन,
देशको हित प्राथमिकता होस्।

दल होइन,
देश पहिलो बनोस्,
सत्ता होइन,
सेवा राजनीति बनोस्।

विदेश होइन,
देशमै भविष्य खोजिने वर्ष होस्,
युवाको शक्ति उत्पादन बनोस्,
कृषि, उद्योग र श्रम सम्मानित बनोस्।

२०२५ ले सिकाएको पीडाबाट
२०२६ ले समृद्धि लेखोस्,
आन्दोलनको धुवाँ हटेर
विकासको उज्यालो फैलियोस्।

सन् २०२६
आशाको बिहान होस्,
बाधा भन्दा काम बोलोस्,
नेतृत्वमा इमानदारी
र राजनीतिमा लाज बाँकी रहोस्।

२०२५ ले देखाएको ध्वंसबाट
२०२६ ले समृद्धि जन्माओस्,
आन्दोलन चेतनाको विद्यालय बनोस्,
अराजकताको प्रतीक होइन।

नेपाल फेरि उठोस्—
जोश र विवेक सन्तुलनमा,
२०२६ मा
समृद्धि नारा होइन,
नयाँ नेपालको यथार्थ बनोस्।