हामी सबैकाे संसारन्यूज

अष्ट्रेलियाको मेलर्वनमा अध्ययनरत श्रीमतीको मृत्यु भएपछि भावुक बनेका निश्मा श्रेष्ठका पतिले सवैलाई रुवाउने पत्र लेखेका छन् ।

अध्ययनको सीलसीलामा मेलबर्नको ग्लेनरोयमा बस्दै आएकी बनेपाकी श्रेष्ठको गाडीले ठक्कर दिदा मार्च ५ मा मृत्य भएको थियो ।

मेलबर्नको लाट्रोब विश्व विद्यालयमा अध्ययनरत श्रेष्ठ ९ महिना अघिमात्र मेलबर्न पुगेकी थिइन् । काम सकेर राति १ बजे घर फर्कदै गरेकी उनको सडक पार गर्ने क्रममा गाडीले ठक्कर दिएको थियो ।

आफ्नी श्रीमतीको मृत्यु भएपछि अष्ट्रेलिया पुगेका अखिल  जिसीले मत्यु भइसकेकी आफूलाई ज्यादै माया गर्ने आफ्नी बोई (हजुरआमा) को नाममा पत्र लेख्दै यस्तो पीडा पोखेका हुन् ।

निस्माको आजमात्रै अष्ट्रेलियामै दाहसंस्कार गरिएको छ ।

उनको स्टाटसबाट लिइएको भावुक पत्र

‘प्यारी ठुली बोई, अशिम माया अनी धेरै धेरै सम्झना !
हामी ठीकै छौ, वैकुण्ठमा तिमी पनी आनन्दै छेउ होला भन्ने कामना ।
बोई, टाँठै नै थियौ, आफ्नै खुट्टाले हिँडेर नै गाकी हौ, बाहीर बाटोमा ट्याक्सी लिन आँउदा, खोई के भो के भो एक्कासी अलिक छिट्टै छुटायो बोई हामीलाई दैवले ।

बुवाको चिन्ता नलिनु बोई, बुवाको हेरचाह गर्ने हामी र्छौ यता, तिमी ढुक्क बस है । बोई तिमी बितेको बार्हौ दिनमा शिरे मामा पनी आए, भेट भाकी हौली क्यारे हैन ।

बोई, यहाँ त तेरो र मेरो मात्रै हुन्छ, लोभ र घमण्ड हुन्छ, उच्च र नीच हुन्छ, भेदभाव हुन्छ, त्यहाँ त हुँदैन होला है, जग्गा जमीनमा आफ्नै भाई भाईको मारामार हुन्छ, पानी बाराबार हुन्छ, यहाँसम्मकी जन्म दिने आमा बावु पनी छुट्याईन्छ, त्यहाँ त यस्तो हुँदैन होला नी है !
बोई, सारै अत्यास लाग्या छ तिम्रो बाई, कहिँकतै जाँदा आँउदा, अकाश चिया खाईस, आइजा खान भन्थ्यौ, खुबै याद आउँछ्यौ बोई ।

बोई सुनन, हाम्रा मामाका हजुरबा पहल बहादुर बिष्टलाई त मैले राम्ररी चिन्न समेत पाईन, ति बुवालाई धेरै धेरै सम्झेको छ रे ज्ञानेको छोराले भन्देउ है, बिरौटा बुढी बोई, बिदुर मामाका बा, सबैलाइ सम्झेको छ रे अकाशले भन्देउ है ।

सानैमा वाध्यताले घर छोड्नुपर्यो बाल्यकालदेखी नै मामाघर हुर्कियो, बढियो, पढियो, मावली गाउँको नै बेशी माया लाग्ने रैछ बरै, घरतिरको नलाग्ने त हैन, तर अलिक चिन्ता र चासो ।
अनी बोई, हाम्री माईली फुपुका छोरा विधान पनी त्यतै छन् सोधपुछ गरेर भएपनी जस्सरी भेटेर आकाश दाईले धेरै सम्झेको छ रे भन्देउ है ।

मुख्य कुरा के भने ठुलीबोई, सबैकुरा राम्रै चलिराथ्यो, सबै ठिकै थियो, तर आज म फेरी चोटमा परेको छु , फेरी टुटेको छु । खै बोई, यो दैव यतिसम्म निर्दयी बन्न सक्ने रैछ, हदैसम्मको चोट दियो बोई । यसो भनसुन गर्न मिल्छ भने भन्देउ न बोई हाम्रो नाती केटो हो अलिक छट गरिदिनुस भनेर ।

अव त दुखका दिन गए, आमाले एक्लोपनमा पनी दुखै दुःख पाएर भएपनी मलाई सुख र खुशी साथ हुर्काईन्, बढाईन्, पढाईन्, अव आमाका आँशु पुछ्ने दिन आए । आमाका आँखामा दुःखका हैन खुसीका आँसु वर्षाउने दिन आए भन्ठानेँको थिए । तर, गलत सावित भए बोई, सारै अभागी बनायो बोई मलाई दैवले । मिल्छ भने भन्देउ न बोई दैवलाई, तिमी त त्यही दैव सँग छेउ नी है…

नत राम्रोसँग बुहारी भन्न पाईन आमाले, न त खुलेर सासु भनेर सम्बोधन गर्न पाई निश्माले, जन्मदैँ अभागी थिएँ थिएँ । अव त भाग्य खुल्यो कि भनेको झन सारो पिडामा पार्यो बोइ ।

आएकी थि । पढाईमा अब्बल थि । राम्रै चलिराको थियो पढाई । काममा अल्ली सारोगारो भयो भन्थी । अव त एप्लाईको काम पनि सकिएको थियो, १–२ महिनामा त आईहाल्छु, म आएपछी, हजुर खाना बनाउने । पढ्ने मात्र गर्नू । सबै काम ममात्रै गर्छु भनेर हौसला दिन्थेँ ।
मेरै नामको कति सपनाहरु बुनेकी थिइ बोइ उस्ले । जहिले फोन मेसेन्जरमा कुरा हुँदा हजुर अष्टेलिया आएपछी यस्तो गर्ने उस्तो गर्ने भनेर बेलीबिस्तार लगाउँथी । कामबाट अबेर राती आउँथी, तरपनी फोनमा बोल्ेर बिहान सबेरै उठेर पढ्न जान्थीँ ।

काममा जाँदा होस् या कलेज, म गएँ है भनेर जान्थीँ । आँउदा म आएँ भन्थी । हरेक कुराको जानकारी गराउँथी र मेरो सबै सोध्ने गर्थी । औधी माया गर्थी बोई मलाई निश्माले ।
म आफूले आफैलाई निकै भाग्यमानी ठाँन्थेँ बोई उस्लाई जीवनमा पाएर । मिठो बोली, सबैसँग सरल सहज व्यवहार, दयालु मन, सहयोगी भावना, फरासिलो व्यवहार थियो उस्को । निक्कै माया गर्थी बोई मलाई । अझ भनौ, मेरी आमा, बोई, मामा, माईजु, भाई बैनी सबैलाई । आँखामा राखेपनी नबिझाउने थि बोई साँच्चै ।

के भो के भो बोई, खुशी देख्नै सकेन दैवले मेरो । बाटो हिड्दा वर्दा बाटो छेउछाउ पर्ने मठ मन्दिरलाई एकै दिनमा सयौँ पटक ढोगेर मेरो र मेरो परिवारको रक्षाको भिख माग्ने गर्थे । सायद धेरै पो मागेछु कि, माग्न मा गल्ती पो भएछ कि, म र मेरो परिवार भन्नु भन्दा मेरो परिवार र म भनेको भए मलाई पो लैजान्थ्यो की । रिसाएछ की खोई, म बाट अलग्याएर लग्यो बोई मेरी निश्मालाई । कति धेरै माया गरेको थिएँ, कति आशा, अपेक्षाहरु थिए मैले पुरा गर्नै पाईन बोई उस्का ।

हजुर Australia  आँउदा Airport  मा फूलको गुच्छा लिएर आउँछु स्वागत गर्न भन्थी । तर, आईने बोई, आईन उ । हस्पिटलको बेडमा अचेत अबस्थामा लडिरहेकी रैछ, कति रोएँ, हात समाएर बोलाएँ सरी मागेँ तर उठीन बोई । कहिल्यै नउठ्ने वाचा पो गरेकी रैछे कि, कुन्नी उठीन बोई । मलाई छिट्टै आउनु भन्थी बोई, म आउन ढिला भो भनेर पो होकी रिसाको, अहँ,, उठ्दै उठिने बोई । तिमी भाकै ठाँउमा आकी छे रे, मिल्छ भने गाली गरेर पठाईदेउन बोई, पठाईदेउ न ।
एक्लै भएँ बोई सारै एक्लै भएँ, लौ तनी बोई, गहभरी आँशु आएछ, यहाँभन्दा के लेखम र, अचानको पीर खुकुरीले जान्दैन, दैवलाई के थाहा हाम्रो मर्म । जति नै भनेपनी त्यो निर्दयीको मन फर्किने रैनछ ।

ठीकै छ कतिसम्म लेख्या रैछ मेरो लेखान्त म पनी हेरुँला । कतिन्जेल सम्म अलग गराउने रैछ मबाट मेरी निश्मालाई हेरुँला,,, । वैकुण्ठमा भएपनी भेट त कसो नहोला र, आउँछु बोई आउँछु, झट्टै आउँछु । अनी त्यसपछी, लोभ लालच, घमण्ड, तेरो र मेरो नगरीकन सबै जना मिलेर बसौँला है ।

बोई मेरी निश्माको राम्रोसँग हेरविचार गरिदेउ है, आभारी हुनेछु । त्यो वैकुण्ठको गेटमा बसेर आकाशलाई कुर अरे भन्देउ है बोई, म झट्टै आउने कोशिस गर्छु । आफ्नो पनी ख्याल राख्नु ।’
अलविदा