एक सानो गाउँमा अर्जुन नामको केटा बस्थ्यो। ऊ सानैदेखि गरिब परिवारमा हुर्किएको थियो, तर उसको सपना निकै ठूलो थियो—ऊ एकदिन सफल मानिस बन्न चाहन्थ्यो। गाउँमा राम्रो विद्यालय नभएकाले उसले धेरै कठिनाइ भोग्नुपर्थ्यो। कहिलेकाहीँ त उसले किताब किन्ने पैसासमेत जुटाउन सक्दैनथ्यो।
एकदिन गाउँमा एक वृद्ध शिक्षक आए। उनले अर्जुनको मेहनत र लगनशीलता देखे र उसलाई निःशुल्क पढाउन थाले। शिक्षकले सधैं भन्थे, “सफलता भनेको भाग्यले होइन, मेहनतले बनाइन्छ।” यी शब्दहरू अर्जुनको मनमा गहिरो गरी बसे।
अर्जुन बिहान सबेरै उठेर पढ्थ्यो, दिनभरि परिवारलाई काममा सघाउँथ्यो, र राति फेरि पढाइमा जुट्थ्यो। धेरैपटक ऊ थाक्थ्यो, निराश पनि हुन्थ्यो, तर उसले कहिल्यै हार मानेन। गाउँका केही मानिसहरूले उसलाई हाँसो उडाउँथे, “यस्तो अवस्थाबाट के ठूलो मान्छे बन्ने?” तर अर्जुनले कसैको कुरा सुनेन।
समय बित्दै गयो। अन्ततः अर्जुनले ठूलो परीक्षामा उत्कृष्ट नतिजा ल्यायो र शहरको राम्रो कलेजमा छात्रवृत्ति पायो। त्यो दिन उसको मात्र होइन, उसको गाउँकै गर्वको दिन बन्यो।
यो प्रसंगले हामीलाई एउटा महत्वपूर्ण पाठ सिकाउँछ—परिस्थिति जस्तोसुकै भए पनि, यदि हामीसँग दृढ इच्छाशक्ति र निरन्तर मेहनत छ भने, सफलता अवश्य प्राप्त हुन्छ। अरूले के भन्छन् भन्नेभन्दा पनि, आफूले के गर्न सक्छौं भन्नेमा विश्वास गर्नु सबैभन्दा ठूलो शक्ति हो।
त्यसैले जीवनमा जति नै बाधा आए पनि, कहिल्यै हार नमानी अगाडि बढिरहनु नै साँचो सफलता हो।
वि.सं.२०८२ चैत १६ सोमवार ११:१९ मा प्रकाशित






























