हामी सबैकाे संसारन्यूज

भुवन शिवाकोटी चौघरे, काठमाडौँ

शून्य
सबै शून्य छ

तिमी विना
सबै
सबै शून्य छ

अपुरो छ खुसी
अधुरो छ जीवनको रङ
तिमी विना

देखेको आँखाले
बोलिरहेका आँखाले
आँखाकै भाषा बुझ्न सकेन

मुटुको ढुकढुकीमा
हावाजस्तो चन्चल मनको
न आकार छ
न रङ छ
न देख्न सकिन्छ
न पढ्न सकिन्छ
न सुन्न सकिन्छ
अमुर्त अनुभूतिमात्र छ

चिसो समयमा
टाँसिएर बसे पनि न्यानो अनुभूति छैन
अन्यौल छ मन
हावामा विलाएको धुवाँ जस्तो
कहाँ छ थाहै छैन

मुस्किल छ
दुई मुटुको सङ्गममा उभिएर
दोधारमा
म
कसरी विश्वास गरौं
कसरी अविश्वास गरौं
स्वार्थी
निर्दयी समय

उसको तिखो शब्दले
दिलको
अनन्त गहिराईको भित्रसम्म
चस्स छोयो

मसँग
सबै भएर पनि म अपुरो छु
तिमीलाई छोडेर कहाँ जाउँ म
नदी सुकेपछि
किनारले छोडेपछि बन्ने बगर नै त हो
कानमा
त्यही आवाज गुन्जिरह्यो

जब
बिजुली बत्ती आयो
चकमन्न उज्यालो भो
बोल्दा बोल्दै ऊ अन्तध्र्यान भई

परन्तु !
उसक पाँच शब्दको आवाजले
दिलको
अनन्त गहिराईको भित्रसम्म
घोचेर छोए
घोचेरै छोईरहे
“तिमीलाई छोडेर कहाँ जाउँ म”

नदी सुकेपछि
किनारले छोडेपछि
बगर नै बन्ने त हो नि फूलबारी ।