हामी सबैकाे संसारन्यूज

समयलाई रेटेर हत्या गरेको पल,
उसै मृत्युन्मुख भएको पल,
मैले अरुको मृत्यु याद गर्छु,
दुर्घटना याद गर्छु,
महसुस गर्छु मृत्यु,
र जीवनलाई ठहर भन्छु ।

अक्सर मान्छेहरु जन्म दिन याद गर्छन्,
तर मृत्युको पुर्वानुमान !
पुर्वाभ्यास !
कल्पना नै गर्दैनन्,
अथवा भेउ पनि पाउदैंनन्,
र सतर्क हुदैनन् जीवनसँग,
नकि मृत्युसँग ।

तेह्रौ दिनसम्म मानिसहरुको लर्को यति हुन्छ,
अहो !
मान्छे अचाक्ली कमाएको रहेछ,
एवं समवेदनाको ओइरो देख्दा लाग्छ,
अहो !
मान्छे त मृत्यु हुँदा फेला पर्छन्,
मानवता यता फेला पर्दोरहेछ ।

मलामीबाट,
चिहानबाट फर्केको एकाध घण्टा पछि,
रडाको उही ईख उही,
मृत्यु महसुस गरेको एकाध पाएपछि,
जीवनको चरण उही,
क्रोध,हिँसा,
उही गतिमा ।