हामी सबैकाे संसारन्यूज

श्रद्देय स्वर्गीय जननेता कमरेड मदन भण्डारी तथा जीबराज आश्रीतको २७ औ स्मृति दिवसको अवसरमा श्रद्धा सुमन अर्पण गर्दछु ।

प्रजातन्त्र पुर्नस्थापना पश्चात् समय नपुगी सरकार फेरिने रवैयाले हामी जनतामा निराशा दिएको दिएको थियो । देशका नेताहरु न देशको भएका छन् न त जनताको भएका छन् । पार्टीले पनि बेला बेला गुटबन्दिको मार झेलिरहेको छ । सबै पार्टीभित्र ब्याक्तीबादी सोचले राज गरेको छ । साँच्चिकै भन्नूपर्दा जनताको बुझाइमा देशका शिर्षस्थ नेताहरु देशका लागि केही गर्दैनन् तर प्रधानमन्त्रीको बोर्डमा नाम लेखाउने होडबाजीका लागि मात्र हुन् भन्ने कुरा जनमानसमा लाग्न थालेको छ । कम्युनिस्ट पार्टीबाट ४१ औं प्रधानमन्त्रीको पदमा कम्युनिस्टको तर्फबाट केपि ओलिज्यू नियुक्ति हुनुभएको पनि निकै भइसकेकोछ ।

जननिर्बाचित प्रधानमन्त्रीले एक कार्यकाल पूरा गर्न नपाउदै खेलिने सत्ता समीकरणको खेलले नेपालको अर्थतन्त्र र जनताको मनलाई धुजा धुजा पारेको छ । जनताको बुझाइ अनुसार हिजोपनी गिरिजाप्रसाद कोइराला, मनमोहन अधिकारी ,शेरबहादुर देउपा,पुष्पकमल दाहाल(प्रचण्ड ), बाबुराम भट्टराई , झलनाथ खनाल , माधबकुमार नेपाल र केपि ओलीजी पनि एक आपसमा खुट्टा तान्ने प्रवृत्तिमा लागेर बोर्डमा नाम लेखाउने काम मात्र गर्नु भयो । तर, मेरो ब्यक्तिगत बुझाइमा प्रजातन्त्र पुनर्स्थापना पश्चात् नियुक्ति हुनुभएका सबै प्रधानमन्त्रीले सानो ठुलो प्रयास गर्नुभयो । ब्यबस्था परिबर्तन भयो । संविधानसभाको चुनाब भयो, देश संघीयतामा गएर सात प्रदेश भयो,अहिले सातै प्रदेशको आफ्नै सरकार छन् । गाउँ गाउँमा सिंहदरबार पनि छ । संबिधान लेखन कार्य भयो । यी पनि उपलब्धी नै हुन् । तर यि उपलब्धि हासिल गर्न देशले ठुलो धन जनको क्षती भोग्नु पर्यो । धेरै समय गुमराहमै बित्यो, तितो सत्य भन्नू पर्दा देशका शीर्षस्थ नेताहरुमा खुट्टा तान्ने खेल शुरु भयो जुनकुरा आजपनि यथावात नै छ । दुई तिहाइको सरकार बन्दापनी खुट्टा तान्ने खेल जारीनै छ । जसकारण भ्रष्टाचारको बीउ रोप्ने काम माथिल्लो तहबाट नै शुरु भयो । देशको अति संबेदनसिल अंग प्रहरी प्रशासन पनि राजनीतिक भुँवरीमा पर्यो । देशका वरिष्ठ ब्यक्तिहरुद्वारा सुरक्षा निकायलाई अबैध धन्दामा अप्रत्यक्ष रुपमा प्रयोग गरियो । यहिकारण भ्रष्टाचार माथिल्लो तह हुँदै तल्लो तह सम्म पुग्यो । आज हाम्रो देशको सरकारी कार्यालय बिना घुस समयमा काम नगर्ने मनस्थितिमा पुगिसकेको ज्वलन्त उदाहरणका लागि युवाहरुको आक्रोश बढेको छ ।

यो पंक्तिकारले बुझ्ने भएदेखि अहिलेसम्म हेर्दैजादा देशको स्थिती शान्तिबाट अशान्ति अनि असुरक्षित दिशातिर बढीरहेको छ । देशमा हत्या हिंसा अत्याचार र भ्रस्टाचार मौलाउदै गइरहेको छ । सत्ता परिबर्तन भैराखेको छ । तर यहाँ नियम कानुन दिन प्रतिदिन फितलो हुँदै गइरहेको छ ।

भिन्न भिन्न समयमा भिन्न भिन्न नेतृत्वहरुको भाषण सुनियो । सबैको काम पनि देखियो सबै नेतृत्व मध्ये जननेता मदन भण्डारीको सपनाहरु मैले मन पराएको थिए तिनै सपनाहरुलाई बिकसित गरि बर्तमान प्रधानमन्त्रीले पनि लिनु भएको थियो र आज पुनः ती सपनाहरु स्मरण गराउन चाहन्छु–तुइन हटाउने,लोडसेडिङ मुक्त गर्ने,फास्ट ट्रयाक आफैं बनाउने, पाइपलाइन बाट घर घरमा ग्यास ल्याउने, चुच्चो परेको रेल चलाउने, प्रशान्त महासागरमा आफ्नै पानीजहाज चलाउने । यी सपनाहरु त पुराना हुन् । रात बिते एक रातमै अग्राख पलाउछ भन्छन् । सपना माथि सपना थपिएका छन् । पछि थपिएको एजेन्डाहरु– कृषिको व्यावसायिकरण,शिक्षा ,स्वास्थ , खानेपानी ,कानुनी ब्यबस्था तथा प्रशाशनिक पुनर्संरचना आदि आदी ।

हो, सपनाहरु राम्रा थिए । हामिले आशा राखेको थियौ तर भन्नू र गर्नुमा अलि फराकिलो अन्तर हुन्छ नै । सपना देख्दैमा सबै कुराहरु जादुमय समाधान हुन सक्दैन । देशको बिग्रेको परिस्थितिलाई सुधार्न समय लाग्छ । तुरुन्त समाधान गर्न त जादुमा पनि त्यो तागत छैन । तर बाँडेका सपनाहरु नै बिकासका रुप रेखाहरु हुन् । घर बनाउनु पूर्ब जग्गा अनुरुपको स्तरीय नक्शा बनाउन सके मात्र घर सोचेजस्तै सुन्दर हुन्छ । यी सम्पूर्ण कुराहरु त छदैछ । अहिले फेरि विश्व कोरोना भाइरसको चपेटामा परेको छ । विश्व नै अर्थतन्त्रको मारमा परेको छ । यस माहामारीबाट हाम्रो देश पनि अछुतो रहन सकेन । नेपालमा आजको मितिमा सक्रमितको संख्या २९१ नाघिसकेको छ । आउने दिनहरुमा यो समस्याले भयावह स्थिति ल्याउने देखिएको छ । सरकारले करोडौंको राहत बाँडेको छ तर राहत पाउनु पर्ने अधिकतम मानिसहरु यस राहतबाट बेखबर छन् ।

मैले सुनेको छु भ्रष्टाचार सबैभन्दा पहिला मन्त्रालय बाटनै शुरु हुन्छ । जब भ्रष्टाचार माथिल्लो तहमा बिशिस्ट ब्यक्तिबाट शुरु हुन्छ भने तल्लो स्तरका कार्यलयमा भ्रष्टाचार हुनु कुनै ठुलो कुरा हुँदै होइन । जननेता मदन भण्डारीले समृद्ध नेपालको कल्पना गरिरहनु भएको थियो । उहाँ भन्नू हुन्थ्यो–लोकतन्त्र पश्चात् देशमा फेरि एक हुल सेता मान्छेको हालीमुहाली चल्छ । एउटा राजा फालेर अरु थुप्रै राजा फेरि जन्मिन्छन् भने देशमा फेरि अर्को क्रान्ती हुन्छ र गर्नुपर्छ भन्नूभएको थियो । अहिले त्यस्तै अनुभव भइरहेको छ ।

जनमतको आधारमा देशको ठूलो राजनीतिक पार्टी नेकपा एमाले र दोश्रो ठुलो पार्टी नेकपा माओवादी केन्द्रको एकता पनि भएको छ । तर साच्चिकै भन्नू पर्दा तल्लो स्तरसम्म एकताले अझै पूर्णता पाएको छैन । जनतामा उत्साह र आशा देखिएको थियो । यी दुबै पार्टी मात्र नभएर अरु पनि सबै प्रगतिशील बिचार बोकेका पार्टीलाई एउटा मालामा गास्न सके देश र जनताले मुक्ति पाउन धेरै समय नलाग्ने कुरा हामीले बुझेका थियौ । दशवर्षे जनयुद्धले थुप्रै मर्महरु बोकेको छ, जननेता मदन भण्डारीले अघि सारेको जबज र क्रान्तिकारी धारको एकताले देश र जनताको लागि के उपलब्धि दिदैछ भन्ने देखिएकै छ ।

यतिबेला चुनौतीका पहाडहरु क्रमबद्ध रुपमा उभिएका छन् । देशमा भ्रष्टाचारले जरा गाडेको छ । आर्थिक स्थिती दिन प्रतिदिन ओरालो लाग्दै गएको छ । महँगीले आकाश छुदै छ । भ्रष्ट ब्यापारीहरुले रासन, ग्यास लत्ता कपडा लगायत अन्य दैनिक भोग्य समानहरुमा चरम असुली गरिरहेका छन् । प्रत्येक दिन औसतन ८ सय दक्ष युवा खाडीतिर छिर्न बाध्य छन् । ऋतुसंगै परिबर्तन भएका सरकारले गरेका बिबादित निर्णयहरु चाङका चाङ छन् । विकट दुर्गम क्षेत्रमा औषधीका अभाबमा ज्यान गुमाउनेको संख्यामा कुनै कमि आएको छैन । सरकारले पुर्ण साक्षर जिल्ला घोषित गरेपनि जनतामा अझै शिक्षाको कमि छ । शिक्षाको गुणस्तरमा पनि खासै बिकास देखिदैन । निजि बिद्यालयले गरीब जनतालाई गुणस्तरीय शिक्षाको नाममा अतिरिक्त बोझ बोकाइरहेका छन् । भू–माफियाको त कुरै नगरौं अझ ठुलो प्रकोप छ । भूकम्प र बाढी पीडित जनता अझै पालमुनी छन् । दातृ निकायद्वारा प्रदान गरिएको रकमको हिसाब किताब छैन । बाहिरबाट सहयोगमा आएको जस्तापाता , पाल तथा अन्य सामाग्री पनि सरकारका मन्त्री तथा कर्मचारीले मनोमानी गरेको खबरहरु प्रसस्तै आइरहेका छन् । देशका सबै सरकारी क्षेत्रहरू अस्तव्यस्तको अवस्थामा छन् । कार्यालयमा कर्मचारीतन्त्र, दादागिरी, दलाली, घुस तथा भ्रष्टाचारको जालोमा जेलिएको छ भन्दा फरक पर्दैन ।

जनमतको आधारमा देशको ठूलो राजनीतिक पार्टी नेकपा एमाले र दोश्रो ठुलो पार्टी नेकपा माओवादी केन्द्रको एकता पनि भएको छ । तर साच्चिकै भन्नू पर्दा तल्लो स्तरसम्म एकताले अझै पूर्णता पाएको छैन । जनतामा उत्साह र आशा देखिएको थियो । यी दुबै पार्टी मात्र नभएर अरु पनि सबै प्रगतिशील बिचार बोकेका पार्टीलाई एउटा मालामा गास्न सके देश र जनताले मुक्ति पाउन धेरै समय नलाग्ने कुरा हामीले बुझेका थियौ । दशवर्षे जनयुद्धले थुप्रै मर्महरु बोकेको छ, जननेता मदन भण्डारीले अघि सारेको जबज र क्रान्तिकारी धारको एकताले देश र जनताको लागि के उपलब्धि दिदैछ भन्ने देखिएकै छ ।

इतिहासको कालखण्डमा केही युग पुरुषहरुको जन्म हुन्छ । हाम्रो नेपाली इतिहासमा पनि मैले भन्नु पर्दा केही युग पुरुषहरू–पृथ्वीनारायण शाह, बिपी कोइराला, राजा बिरेन्द्र र हजुर स्वयं कमरेड मदन भण्डारी र अहिले बर्तमान परिस्थितिमा कमरेड पुष्पकमल दाहाल (प्रचण्ड ) कमरेड केपि ओलिलाई देशका ९० प्रतिशत जनताले युग पुरुष मानेका छन् \थिए र अहिलेसम्म कायम नै छ । जनता खुशी थिए । बर्तमान द्वय नेतृत्वद्वारा जनताको बहुदलिय जनबाद र जनयुद्धको मर्मलाई आत्मसात गर्दै फरक र रोचक ढंगले पार्टी एकीकरण गरि काधमा काध मिलाउदै देशलाई निकास र बिकासलाई मध्यनजर राखेर समृद्धि नेपालको निर्माण गर्नु हुनेछ भन्ने कुरामा जनतालाई बिश्वास लागेको थियो तर जनताको सोच अनुरुप कार्य हुन नसकेको कसैसामु छिपेको छैन ।

अन्त्यमा ,

अहिले हाम्रो देशको बिपक्षी पार्टीको त स्तर निकै गिर्दो दयनिय अवस्थामा छ, यतिबेला बिपक्षीको समाजबाद पनि सेलाएको छ । सरकारको बिरोध कतिबेला र कहाँ गर्नुपर्छ पटक्कै थाहा छैन । पार्टीभित्र आपसमै बाझाबाझ गरेर बेहाल छ । प्रधानमन्त्री पदमा रहेर विपक्षीलाई व्यंग्यात्मक शैलीबाट खिल्ली उडाउने कामहरु भएको देखिन्छ । बिगतका प्रधानमन्त्रीले गरे जस्तै आफ्ना पार्टीका कार्यकर्तालाई मात्र राम्रो ठाउमा दिने, आफ्नो पार्टीमा आस्था राख्ने सरकारी कर्मचारीलाई पायक पर्ने ठाउमा सरुवा र योग्यता नपुगेकालाई बढुुवा गरेर जनताको आलोचना खेप्नुपर्ने स्थिति, देशको संबेदनसिल अंग प्रहरी प्रशासन र सेनाका आफ्नै नियम कानुन हुन्छन् ती अंगमा राजनीतिक रंग मिसाइदिने कामहरु पनि सरकारबाट भएको देखिन्छ । सरकारको कार्यकाल अझै २ बर्ष बाँकी छ । काम गर्ने अबसर मिलेको बेला कम्युनिस्टको सरकारले धेरै राम्रो र उदाहरणीय काम गर्छ भनेर देशका जनता,छिमेकीलाई मात्र नभएर बिश्वमा एक उदाहरण पेश गर्नुपर्ने बेला हो यो ।

देश अहिले कोरोनाको महामारीमा फसेको छ, सरकारले साबधानी अपनाउदै, जनताको स्वास्थ्य परिक्षण गरोस् ,वास्तविक पीडितले राहत पाए पाएनन् उचित तरिकाले अनुगमन गरोस् । लेख्न मन लागेका कुरा त थुप्रै थिए सिमित समयका कारण २७ औ मदन आश्रित स्मृति दिवसको अवसरमा यतिमात्र गुनासो राखेर कलम बिसाउन चाहन्छु ।

पैयु गाउँ पालिका-४ पर्बत,गण्डकी प्रदेश