हामी सबैकाे संसारन्यूज

छोरा पाए तरण कुलको किन्तु छोरी नजाती
यौटै रातो रगत बिचमा भेद गर्छन् म माथि ।
यस्तो आस्था अबत नरहोस् पोल्छ छाती जलेर
बाँच्छिन् छोरी उदरतलमा भ्रुण हत्या छलेर ।।१।।

आमा उस्तै कहर सहने कष्ट पीडा भुलेर
भन्नै गाह्रो सकस मनको मान्दछिन् भो खुलेर ।
बाबा बस्छन् पल पल जपी नित्य छोरा भनेर
बाँच्छिन् आमा कल सरह भै कारखाना बनेर ।।२।।

छोरो मोरो पुलकित बनी हिँड्छ तानेर गाँजा
मर्ला ठान्थ्यौँ दिनदिन बढ्यो लाग्छ मार्ला कि आज ।
यस्तो पीडा सकल मनमा वाध्य छन् राख्न हेर
बाबाआमा धुरुधुरु रुने बन्छ छोरो अटेर ।।३।।

छोरी पुग्छिन् पर घर उता को छ टार्ने विवाह
छोडी आफ्ना तनमन यतै राख्छ कस्ले निगाह ।
छोरी छोरा सरह जगमा बढ्न सक्छे बुझेर
हालौँ पानी मलजल गरौँ लाग्छ दाना भनेर ।।४।।

कुर्ने बेला अबत सकियो हुन्न छोरा भनेर
बाबाआमा विचलित नहुन् रूढिवादी बनेर ।
छोरी आभा झलमल दियो ज्योति छर्ने मुहान
छोरी हाम्री सकल जननी दिव्यलक्ष्मी समान ।।५।।

छन्द: मन्दाक्रान्ता ।