हामी सबैकाे संसारन्यूज

म हिड्दै गर्दा मेरी भावनासंग
कृपया मलाई नबोलाई दिनुस्
म रुदैं गर्दा मेरी सम्झनासंग
कृपया मलाई नहँसाई दिनुस्

म रुझ्दैगर्दा मेरी कल्पनासंग
कृपया मलाई नओत्याई दिनुस्
म तात्तिदै गर्दा ताप सित-राप सित
कृपया मलाई नसेलाई दिनुस्
म डुल्दैगर्दा मेरी कवितासंग
कृपया मलाई नचलाई दिनुस् ।

म झुल्दै गर्दा मेरा विगतहरु सम्झी
कृपया मलाई नझस्काई दिनुस् ।

मलाई खरो हुँदै बिउँझने
लत लागेको छ
मलाई एकखिल्ली दुःख
एकसर्को पीडा पिउनु छ
यी मेरा दैनिक कर्म र धर्मभै सके ।

यदि दयानै जागेको भए
मैले आँखा बन्दगरि देखेका
मेरा
आकाश पाताल चियाउ
मेरा खुल्ला आँखाले चबाएका
फलामे चिउरा चबाउ
म बगेको बेला ।।

मोहन गौतम, रांका सिक्किम