हामी सबैकाे संसारन्यूज

अन्तिम उन्माद थियो, न स्वाद थियो । वेस्वाद हुँदै गयो । आज भोजको अन्तिम दिन थियो । एक साइन्टिष्टले गालाभरि मासु, रक्सी र स्याभुजा निल्दै फुँकार छोडेर भन्यो ।

“क्या अमिलो डकार !“

“पृथ्वी ध्वस्त हुने भो र ?“

“हैन, ग्राण्ड डिजाइनको नक्सा च्यातियो !“

“लौ, त्यसो भए उत्सब मनाओ !“

यसै उत्सबमा उनीहरूमध्ये कसैले हातमा डढेको छोयला लिए । कसैले हातमा कचिला लिए । कसैले तोङ्वा थपे, कसैले त भटमास एवं चिउरा दाँतबाट रड्काउँदै लसुन टोकेर मुखद्वारा गन्हाउने राग फाले । भोजमा सबैलाई सेवा गरिरहेको सुखीम हेरेको हेर्यै भयो। भोको पेट, अजीर्ण मन, बैराग बेथिति, शान्त सेवा र मनका आशाको कठघराबाट उसले लसुनको रागसँगै आफ्नो पेटको अपच वायु ठुस्स छोडिदियो । बुज्रुकहरू एक धुनको उन्मादमा थिए । सुँङ्ग्दै कराउन लागे ।

“गुड पर्फिम उड्यो । गज्जबको पेटेण्ट राइट !“

साइन्टिष्टहरूलाई अरू कुनै प्रवाह थिएन । उनीहरूको एउटै चासो थियो । भुकिरहे ।

“जसरी हुन्छ भोज खुवाइरहनु, खाइरहनु ! गोरिल्लाहरूलाई मात चढाएर युध्दमा होमिदिनु !“

भोजले अटेस मटेस भएर ठस ठस गरिरहेको एउटा बुज्रुकले सेवक सुखीमलाई फेरि हौस्याएर भन्यो ।

“लौ, आ, जति खान्छस् खा, अब तेरो पनि विजय उन्मादको बेला हो, यो ।“

सुखीम अलमल्ल पर्याे । साहुको व्यापार र आफ्नो रोजिरोटी सम्झ्यो । महान साइन्टिष्टहरूदेखि लजाएर भन्यो ।

“गुरु ! त्यसो नभन्नु न के, यो अन्तिम युध्द हैन के मेरो, बस जितियो मात्रै भन्नुस न, सकियो कसरी ?“

अर्काे साइन्टिष्टले एउटा चम्चामा मटनको चोक्टा उचाल्यो । झन् अर्काे साइन्टिष्टले फ्राइ चिकेनको खुट्टा समात्यो । त्यस्तै अर्काे साइन्टिष्टले फिसको पखेंटा उचालेर सुखीमतर्फ सबैले देखाएर भने ।

“यिनीहरूको अन्तिम जीवन, हाम्रो अन्तिम भोज !“

सबै मूर्छा परेर हाँस्न, उफ्रन, चिच्याउन, बर्बराउन र कराउन थाले । सुखीम सेवा गर्दागर्दा हैरान थियो । स्वाँ स्वाँ फ्याँ फ्याँ गर्दै उसको मुखबाट साइन्टिष्टहरूको अन्तिम भोजमा एउटा आवाज निस्क्यो ।

“उपबुज्रुकहरूको विपना !“

बत्ती झ्याप्प गयो । सबै साइन्टिष्टहरू जताततै घ्यारघ्यार गर्दै निद्राले घुर्न धाले । सुखीमलाई लाग्यो ।
“विरालोको स्वर !“

डा. विदुर चालिसे, काठमाडौं