हामी सबैकाे संसारन्यूज

आज कवितामा कोरोना देख्न मनलाग्यो,
हो ! कवितामा लेख्न मनलाग्यो
गाउँ, शहर, वस्ति
सबै कोरोनाको कहर बनेको छ
बिरानो जस्तै यो शहर बनेकोछ
शहर,
आज कोरोनाको कहर मात्र होइन
विषालु जहर बनेको छ ।

जहरले फैलाएको सन्त्रास लेख्न मनलाग्यो
हराएको वस्ति खोज्न मन लाग्यो
मानव हेर्न मन लाग्यो
हो ! आज कथा लेख्न मनलाग्यो
कोरोना ! विपत्ति बनेर
किन आयौ सोध्न मनलाग्यो ।
सबैलाई थुनेका छौं घरमा कैदि झै
कुन गल्तीको सजाय दिँदैछौं ?
किन यति कठोर तिमी ?
बिना कारण सजाय किन ?
तिम्रो नियती के रहेछ सोध्न मनलाग्यो
हो ! आज मनको बह पोख्न मनलाग्यो ।

आज शहरको
डिस्को, थिएटर, रेष्टुरेन्ट र सिनेमाहलहरु
कार्यालय, उद्योग र कलकारखाना पुरै बन्दछन्
कही कतै कोलाहल छैन
सडक देखि आकाश सुनसान जस्तै छ
न उडेका छन् न त गुडेका
चराचुरुङ्गी हरु आफ्नै तालमा रमाउँदैछन्
चराचुरुङ्गी र जनावरहरु
पिजडा र खोरमा थुनेर रमाउने
मानवहरु
आज आफै थुनिएका छन्
हो ! आज
कथामा कविता देख्न मन लाग्यो
मानव सभ्यतालाई त्राहिमाम बनाउने कोरोनालाई
कवितामा लेख्न मनलाग्यो ।

मानिसहरूले
प्रेम, मानवता र सदाचार भुलीसके
सृजना र आविष्कार भूलिसके
आफु बाँचे मात्र संसार जितिन्छ भन्ने भावनाले
मानिस बाँच्नको लागि मात्र बाँचिरहेछ
त्यसैले
बाँच्न खोज्नुको रहस्य खोज्न मन लाग्यो ।

के ! धनी के ! गरीब
आज सबैमा समानता छ
रोग, भोग र चिन्ता एउटै
औषधी एउटै र भगवान एउटै अनि मन्त्र एउटै
“आफु बाचौ र अरूलाई बचाउ“
मात्र चिन्ता छ एउटै कसरी बाँच्ने?
आज मानिस बाँच्नको लागि मात्र रुदैछ
बाँच्ने सपना मात्र देख्दैछ
त्यसैले,
कवितामा मानवको सन्त्रास लेख्न मनलाग्यो
मानिसले भोगेको यथार्थ लेख्न मन लाग्यो
कवितामा कोरोना देख्न मनलाग्यो