हामी सबैकाे संसारन्यूज

जन्मपछि मृत्यु निश्चित छ । जन्मेपछि मर्नु नै ध्रुवसत्य हो । सत्यदेखि जति भागे पनि एकदिन सबै जानुपर्छ । यस्तै कुराहरू खेलाउँदै भीमे बारीमा काम गर्दैथियो ।

अतिततिर फर्केर हेर्नु नचाहँदा नचाहँदै पनि मानिसले वर्तमानसित बाँच्नु पर्दोरहेछ । विवाह गरेपछि घरको जिम्मेवारी बड्दै गयो र उ परिवार लिएर धनबाद (भारत) गएको पनि धेरै साल भयो । छोरा छोरी पढाउने बढाउने कामले गर्दा बिस्तारै गाउँ घर भुल्दैजानु एक स्वाभाविक कुरा हो ।

भीमेले बिस्तारै त्यहीँ कोइला खानीमा काम गर्दै परिवारको भरणपोषण गरेपछि नानीहरू उतै पढे बढे । गाउँ घर फर्किने चाँजोपाँजो नमिलेर हो कि पैसाको अभाव हो । बिस्तारै बिस्तारै गाउँ घरको सम्झना मात्र भीमेको मनमा रह्यो ।

दुई लोग्ने स्वास्नी घरमा नेपाली बोले पनि नानीहरू भने हिन्दी बोल्नु मात्र जान्ने भए । वरिपरिको परिवेशसित ढल्नु थालेका नानीहरूलाई कति सिकाउँदा पनि उनीहरूले हिन्दीमा खुरूक्कै जवाब दिन्थे ।

समयको साथ नानीहरू पनि कमाउनु लाखापाखा लागे । यसरी दुई बुढाबुढीको जीवन चल्दै थियो । अचानक स्वास्नी बिमारी भएको देखेर भीमे अतालिनु थाल्यो । आखिरमा नानीहरू सबैलाई रातारात फोन गरेर घर बोलायो ।

केही दिनको बिमारपछि भीमेको स्वास्नीको निधन भयो। वरिपरिकाले रमिता हेरे । नेपाली भनेर कसैले लासमाथि हात लगाउने इच्छा गरेनन् । खबर कताकताबाट हामी गाउँले सामु आयो । हामी घर खोज्दै पुग्यौ । अति मार्मिक दृश्य। त्यहाँ परिवारका बाबु र छोरा छोरी बाहेक कोही थिएन । हामीलाई देखेर भीमेले आँखाबाट आँसु झार्यो । हामीले जानेजति नियम गरेर लास घाटसम्म पुरायौं ।

यसरी कति परिवार हाम्रो टुटेर कता कता पुगेका छन् । मानवताको नाताले यस्तो ठाउँमा पुग्नुपर्छ । सायद भीमे जस्तो पलायन भई पीड़ा भोगिरहेका अरू कति छन् होला हाम्रा सन्तानहरू भन्ने प्रश्न उठ्यो हाम्रो मनमा ।।