हामी सबैकाे संसारन्यूज

मनीषकुमार शर्मा ‘समित’
मध्यपुर ठिमी, भक्तपुर

मध्यरातमा देखिएको छायाँ आकृतिले झस्कायो । ऊ मतिर नै लम्कदै थियो । डराइ डराइ सोधेँ–

“को हौ तिमी ?”

“म सहिद ।”

सहिद नाम सुन्ने बित्तिकै कान ठाडा भए । त्यसमाथि गलाभरी फूलकोमालाले ढाकिएको उसको आकृतिले ठूलै सहिद जस्तो लाग्यो ।

“अनि आज कताबाट त ?”

“थाहा छैन तिमीलाई ? सहिद सप्ताह चल्दै छ, सम्मान थापेर आको।“

सम्मानित सहिद सामुन्ने देख्दा मन फुरुङ्ग भयो । उनको बारेमा जान्न मन झन् उत्सुक भयो । प्रश्नका वर्षा गर्न थालेँ –

“कसरी सहिद भयौ ?”

“एउटा धारिलो चिज आएर छातीमा गड्यो । म त्यहीँ ढलेँ । ढल्नु अगाडी गोली चल्यो भन्ने आवाज चाहिँ सुनेको थिएँ ।“

“तिम्रो योगदान के थियो त ?”

“त्यो त उसैलाई सोध्नु पर्छ, जसले सहिद घोषणा गर्यो ।”

“अनि तिमीलाई गोली हान्ने को थियो, सत्ताधारी कि विद्रोही?”

“खै म त नेत्रहीन, बाटोमा भिख मागेर बसिरहेको थिएँ ।”