हामी सबैकाे संसारन्यूज

मनीषकुमार शर्मा ‘समित’
मध्यपुर ठिमी, भक्तपुर

“किन चिन्तित छस् ?”, साथीको मुहार देखेर पहिलोले प्रश्न गर्यो ।

“खै के भन्नु एउटा लफङ्गा जहिले आउँछ, अनेकथरी सोधेर मेरो आधाघण्टा समय खाइदिन्छ ।”, दोस्रो झनै चिन्तित बन्यो ।

“ए कुरो त्यसो पो…। ल एउटा कुरा भन्छु, मलाई राम्ररी जवाफ दे है त?” , पहिलोले कुरा निकाल्यो ।

“तँ पनि मेरो दिमाग खाने कुरा न गर् न…” , दोस्रोमा निराशाको बादल झन खप्टियो ।

“पहिला कुरा त सुन् …”, पहिलो ढिठ भयो ।

‘लौ भन..’ , दोस्रोले मन मारेर भन्यो ।

“एकछिनलाई मान् तँसँग ८६,४००।– रुपैया छ । कसैले त्यसबाट कसैले १,८००।– रुपैया चोर्यो भने कति बाकीँ रहन्छ ?”

“८४,६००।–” , दोस्रोले फ्याट्ट जवाफ दियो ।

“अनि १,८०० हरायो भनेर दिनभरि पुर्पुरोमा हात हालेर बस्छस् कि बाकीँ रकम सम्हाल्छस् ?”

“बाँकी सम्हाल्छु । किन कि हराएको १,८०० भन्दा मेरो लागि ८४,६०० ठूलो र महत्वपूर्ण हुन्छ ।”

“अब त्यो ८६,४००।–, १,८००।– र ८४,६००।– रकमलाई एक दिनसँग तुलना गर् त….” , पहिलोले उठ्दै भन्यो ।

दोस्रोको दिमाग झन झन्झनाउँदै थियो ।

(लघुकथामा अंकगणितीय प्रयोग)