back

कविता : कहिले ?

वि.सं.२०७६ भदौ २१ शनिवार

405 

shares
RBB AD
NTC AD

रात भासिन्दै जाँदैछ
एउटा प्वाँल आकाशमा छेड़ पार्दै
अनि जिन्दगी झर्दैछ
तप तप तप्कना सरह

भारी वर्षा हुँदैछ
आमा घूम ओडेर
सपना चिहाउँदै हिड्दैछिन्
चियाको मुना मुनामा

तर थाकेका छैनन्
चियाका थुम्काहरू
अझै आलो रगतहरू माग्दैछ
जिन्दगी मक्काउँदै

सन्तान हुर्किन्दैछ
मौनताभित्र अन्धकार
एउटा लाभा उमाल्दै
छाता खोज्दै भविष्यको

अतृप्त तृष्णाहरू छन्
देशको सिमानाहरू
अझै आहुति खोज्दैछन्
हाम्रै रगतको होली चहान्छ

तर माटोको रंगमा हाम्रो नाम छैन्
बरू मेटिन्दैछ पैतालाका डामहरू
पखुरेहरू हाँस्न छोडेका छैनन्
यहाँ आफ्नै भाग्य मेटाउँदै

कहिले पलाउने बुद्धि बङ्गरा
अनि चन्द्रमा कहिले दाइने हुने
काकले कहिले छोड्ने हाँसको देखासिकी
अनि आमाको थाप्लोले न्याय पाउँने

वि.सं.२०७६ भदौ २१ शनिवार ०९:१८ मा प्रकाशित

NLIC AD
NABIL bank AD
गजल

गजल

कुशलनाथ योगी, कालिकोट ढुङ्गैको सामु झुकोस् यो शिर मेरो हो...

कविता : प्रेम सुहाउने रहेछ ।

कविता : प्रेम सुहाउने रहेछ ।

दीनानाथ पोख्रेल, इलाम मान्छे बन्दै हितपथ चुनी बढ्न जाने धरामा...

गजल

गजल

भूपाल अधिकारी, बिराटनगर उनी रुझ्दा झरी बन्ने अनौठो चाहनाभित्र उनैको...

मुक्तक

मुक्तक

गणेश लोहनी, काठमाडौं १. केही गर्ने अठोट बोकी मैदानमा आएपछि...

कविता : उनी अनि म

कविता : उनी अनि म

चन्द्रिका राना, थापा पाल्पा, हाल–काठमाडौं एउटा घर, घरमा हामी दुई...

लघुकथा : भविष्यवाणी

लघुकथा : भविष्यवाणी

इन्दिरा चापागाईं सूर्यविनायक न.पा. भक्तपुर ‘होइन, नेपाल देश त खाली...