हामी सबैकाे संसारन्यूज

माया मोह
लोभ क्रोधको दुनियाँ
छोडेर
म मस्तसँग
निदाएको छु
बिसाएको छु
जिम्मेवारीको गह्रुङ्गो भारी ।

बाटामा ओहोरदोहोर गर्ने
यात्रुहरुको रमिते गाउँ भएको छ
चारकोसे झाडीको
कपुरहरुको सहर ।

सन्तान छन् मेरापनि
मेरो सहरको, घरको
रेखदेख गरिरहन्छ्न्
आडम्बरी रंगले
रङ्ग्याउछ्न मेरो कपुर
उसको,उनको अति उनीहरुको पनि
त्यस्तै खोक्रो श्रद्धाले
रङ्गिङछन्
अझ भनौं
सजिन्छन कपुरका सहर
अनि बस्तीहरु
उभिन्छन्
म र म जस्तैहरुका
शालिक ।
पोखिन्छन्
देखावटी श्रद्धाका सुमन
वर्षिन्छन अश्रुबाट वर्षा ।

दोहोरिन्छ यही प्रक्रिया वर्षौंसम्म
अनि त मलाई लाग्छ
छाला र मासुले छोडेको
अस्थिपन्जरको अन्तरबाट
निस्कियोस् एउटा वाणी,
र गुञ्जियोस अन्तरीक्षमा,
कपुरभित्रको आफन्तलाई हैन
घरभित्रको आफन्तलाई गर
श्रद्धा , सम्मान र माया !!