हामी सबैकाे संसारन्यूज

शरद्को सिर्सिरे बतास
आह्लादित हुँदा
खेतका गरा गरामा
बयेली खेल्न तल्लिन
धानका हरिया गाँजहरू हेर्दै
महिनौं देखिको
पेरुङ्गो झैँ खुम्चिएको
भोको पेट मुसार्दै
झिनो आशाको त्यान्द्रो सँगै
मुस्कुराई रहेका
प्रत्येक ओठहरूमा
म मेरी आमाको
शालिन मुस्कान देख्छु ।

चराहरूको चीर्बीर सँगै
रातले विदा माग्दा
आँगनमा स्यार्स्यार गरिरहेको
खरेटोको आवाज सुनेर
कैलीगाईको बाच्छो
बाँ गर्नु अघि
उम्लिरहेको तातो खोलेमा
म मेरी आमाको
सुनौलो विहान भेट्छु ।

धेरै बर्ष अघि देखि
हुरी बतास
अनि घाम पानी झेल्दै
ङ्याच्च परेको
हाम्रो घरको दलिनमा
भर्खर लिपेर ओभाउन लागेको
गोबरमाटोको सुगन्धमा
म मेरी आमाको
छुट्टै पहिचान भेट्छु ।

ए शहरका मान्छे
तिम्रो शहरमा
बयेली सँग मुस्कान
चीर्बीर सँग बिहान अनि
गोबरमाटो सँग आमाको पहिचान
साट्नै पाइदैन,
त्यसैले त मलाई
तिम्रो फुस्रो शहर
चाहिँदा पनि चाहिँदैन
किनकि त्यहाँ
मेरी आमाको अनुहार
देख्नै पाँइदैन ।