हामी सबैकाे संसारन्यूज

गाउँमा रेल र अस्पतालको उद्घाटन हुँदै थियो । मलाई भने हतार हतार अफिस पुग्नु पर्ने थियो । स्थानीय उत्पादनलाई कसरी अन्तर्राष्ट्रिय बजारमा फैलाउने भन्ने बिषयमा बिज्ञहरूबाट जुम क्लास चल्दै थियो । मेरो दोस्रो देशसँगको दोस्रोपटक सम्झौता थियो । कार्यक्रम अर्थपूर्ण रह्यो । सबै आ–आफ्नो काममा ब्यस्त छन् । सबैले आठ घण्टा ड्युटी दिनैपर्छ । बेरोजगारी देशैबाट हट्यो । उधोग कारखाना बढिरहेका छन् ।

महिलाहरू सुरक्षित छन् । देश समुन्नत बन्दैछ ।

राजनीतिक माहोल सुधार भो । राजनेताहरू पनि बिज्ञ र युवाहरू मात्र छन् । भर्खरै तीस बसन्त हिड्दै गरेका युवा प्रधानमन्त्री आफ्नै मोटरसाइकलमा कार्यालय जान्छन् ।

पहिले जस्तो चिल्ला गाडीको लस्कर र सुरक्षाकर्मीहरू कमै देखिन्छन् । अहिले भ्रष्टाचार गर्नेलाई जनताले कारबाही गर्छन् । मेरो देश साच्चै स्वर्ग जस्तै भएको छ ।
म भोलीको लागि नयाँ योजना कापीमा लेख्दै थिएँ । ‘मामु ! उठ्नु न हजुरको मर्निङवाकको टाईम भो । आज जाने होईन ?’