हामी सबैकाे संसारन्यूज

यही शुक्रबार तिम्रो तेस्रो वार्षिकी मनायौ स्वदेश । तिमी जस्तै अष्ट्रेलिया, अमेरिका, क्यानडालगायतका देशमा अध्ययन गर्न जाने धेरै स–साना कलिला भाइबहिनीले विभिन्न घटनाबाट मात्र नभएर स्वघात गरेर उतै अस्ताएका घटनाहरु लेखिरहेको र सुनिरहेको यो मन २०७६ असार २७ गते (२०१९ को जुलाई १२) को बिहान तिमीले स्वघात गरेर संसार छाडेको खबरले झसङ्ग भयो ।

तिम्रा बुवा किशोर सेढाईं आत्तिएर ऐक्यबद्धता प्रकाशनका अध्यक्ष निलकण्ठ तिवारीलाई फोन गरेर यो सबै घटनाका बारेमा सुनाउँदै रुनु भएको थियो । किन ? कसरी ? अब के गर्ने भन्ने विषयमा उहाँहरुबीच लामो छलफलपछि तिम्रा बुवाले घटनाका बारेमा बुझ्ने, तिम्रो शब नेपाली भूमिमा ल्याउनेलगायतका काममा लाग्नु भयो । उता तिम्री आमा (गंगा उप्रेती मेडम) केहीदिन त मुर्छा नै पर्नुभयो ।

स्वदेश तिमी किशोर जी र गंगाजीका एक्लो सन्तान थियौ । तिम्रो जीवनको आरोह, अवरोह सबैको साक्षी बन्दै तिमीलाई अथाह माया खन्याउँदै हुर्काउनु भएको थियो तिम्रा बुवा र आमाले । त्यो हामीले पनि देखेका थियौं । कहिलेकाँही तिम्रो घरमा जाँदा तिमी निष्फिक्री भएर बावुआमाको अगाडि प्रस्तुत भएको देख्दा लाग्थ्यो, तिमीलाई बुवाआमाको माया अलि बढी नै भयो कि ! हामी, गाउँमा साँझ बिहान के खाउँ भएर हुर्केको र हाम्रा सन्तान पनि त्यस्तै त्यस्तै अभावमा हुर्काएकी मैले यति मात्र सोँचे तिमी सहरमा हुर्किएका छोरा हौं । तिमीलाई तिम्रा बुवा आमाले केही कमि हुन नदिएका कारण तिम्रो स्वभाव पनि त्यस्तै भएको होला भन्ने लागेको थियो ।

पत्रिकामा १८ घण्टे लोडसेडिङ भएर पत्रिकाको काम गर्न तिम्रो घरमा पुग्दा कम्प्युटरको तार जोडिदिने र हामीलाई सहयोग गर्ने तिम्रो अर्को पाटो पनि थियो । त्यो आजपनि आँखामा झलझली आउँछ स्वदेश ।

त्यसपछिका दिनहरुमा तिम्रा बुवा आमासँग सम्पर्क भए पनि तिम्रो सन्चो बिसन्चोको हाल सोधेर हामी छुटिन्थ्यौं । तिमी उच्च शिक्षाका लागि अष्ट्रेलियामा पढ्न जाने कुराबारे हामीले त्यति छलफल गर्न पाएनौं । एक्कासी तिमी अष्ट्रेलिया पुगेपछि भने हामीलाई लाग्यो, अब तिमी परिपक्व बन्यौ । बुवा आमाको एक्लो सन्तान तिमी अब बुढेसकालको बलियो वैशाखी बन्ने छौ र देशका लागि पनि केही गर्ने छौं भन्ने लाग्यो ।

अष्ट्रेलियाको सिड्नीस्थित युटिएस विश्वविद्यालयमा कम्प्युटर विज्ञानमा अनर्ससहित स्नातक गर्न लागिरहेका तिमी अन्य क्रियाकलापमा पनि त्यत्तिकै उत्कृष्ट रहेको शुक्रबार तिम्रो तेस्रो वार्षिकीमा प्रस्तुत गरिएको वित्तचित्रले प्रस्तुत ग¥यो । आखिर यतिधेरै प्रतिभाशाली, अनुशासित तिमीले कसरी त्यस्तो कदम उठायौं भन्ने अहिलेपनि सोचमग्न छु । तिम्रो वित्तचित्र हेर्नेहरु सबैको आँखा रसाएका थिए त्यतिबेला । मैले पनि तिमै्र सम्झनामा आँसु बगाएँ । भक्कानिएर रुन मन लाग्यो । तिमी पाटन अस्पतालमा जन्मिएको फोटोदेखि तिम्रो अष्ट्रेलियासम्मको यात्रा त्यो वित्तचित्रमा समेटिएको थियो । तिम्रो बुवासँगको अन्तिम संवाद पनि त्यहाँ प्रस्तुत गरिएको थियो । त्यो सुन्दा र तिमीलाई वित्तचित्रमा देख्दा सबैलाई पीडा भएको थियो ।

सोँचे, आखिर तिमीलाई के कमी थियो र स्वदेश वाबु तिमी बाबुआमाको यति चोखो मायासँग खेलवाड ग¥यौ । उहाँहरुले सम्पूर्ण जीवन तिम्रै लागि अर्पण गर्नु भएको थियो र आगमी दिनमा पनि तिमीलाई अमर बनाउने बाटोमा उहाँहरुको यात्रा सुरु भइसकेको छ ।

तिम्रा बुवा किशोर सेढाइँजीले यतिबेला संगीतको सहारामा आफुलाई सम्हाल्दै तिमीलाई अमर बनाउने यात्रामा लाग्नु भएको छ भने तिम्री आमा गंगा उप्रेती पनि तिमीलाई अमर बनाउनकै लागि तिम्रो नामको ‘स्वदेश फाउन्डेशन’ खोलेर स्वघात विरुद्धको जनचेतना जगाउने महाअभियानमा लाग्नु भएको छ ।

गंगाजीसँग धेरै भयो भेट भएको थिएन । किशोरजी ऐक्यबद्धताको अफिसमा आइरहनुहुन्थ्यो । उहाँ कुनैबेला ऐक्यबद्धताको सहसम्पादक रहेर परराष्ट्र क्षेत्र हेर्नुहुन्थ्यो विशेष गरी । उहाँले यो प्रकृतिको खेल हो भनेर संगीतको सहारा लिएर तिमीमै जीवन अर्पण गर्न लागिरहेको सुनाउनुहुन्थ्यो । बावु स्वदेश तिमी त यो धर्ती सुटुक्क छोडेर गयौ । तर, तिम्रो सम्झनामा बाँच्ने आमा बुवा, तिम्रा आफन्त साथीभाइलाई भने जीवनभरी भुल्न नसकिने पीडा दिएर गयौं । तर पनि तिम्रा बुवा आमाले त्यही पीडालाई भुलाउने बाटो ‘स्वदेश फाउन्डेशन’ खोलेर पूर्णरुपमा जीवन त्यसैमा अर्पण गर्ने बाटोमा लाग्नु भएको छ ।

स्वदेश तिम्रो बहानामा संसारभरी रहेका धेरै स्वदेशहरुलाई भन्न मन लाग्यो– कृपया, भुलेर पनि यस्तो कदम उठाउने नसोचिदिनुहोला । सबैका बुवा आमा स्वदेशको जस्तो बलियो मन र छाति बनाएर बाँच्नका लागि यस्तो बाटो रोज्न सक्नुहुन्न । अन्ततः तपाईंहरुले चालेको गलत कदमको सिकार उहाँहरु पनि बन्नुहुन्छ । तपाईहरुको मायामा उहाँहरुले आफुलाई भित्र भित्रै तड्पाएर अन्तत ः तपाईहरुले रोजेको बाटो नै सहि मान्नुहनेछ, त्यसैले आफ्ना जन्मदातालाई रुवाएर, उहाँहरुको जीवन पीडाको गहिरो खाडलतिर धकेलिदिने काम कसैले पनि नगरिदिनुहोला ।

उहाँहरुको तपाईँहरुमाथि यतिमात्र अपेक्षा हो । तपाइँहरू उच्च शिक्षा लिएर यो देशको लायक छोरा, यो देशलाई माया गर्ने छोरा र यो देशको हित गर्ने छोरा बनिदिनुहोस् । त्यति बन्न नसके पनि आफुलाई आफैे माया गरेर आफ्नो भविष्य उज्जवल बनाएर खुसी रहनुहोस् भन्ने अपेक्षा मात्र उहाँहरुसँग हुन्छ । बरु तपाईले उहाँहरुलाई विरामी हुँदा औषधि खाने पैसा नदिनुहोस् चित्त बुझाउनुहुन्छ । तर, सात समुन्द्र पारि यसरी कहिल्यै नफर्किने गरी जीवन सकाउनु भयो भने त्यो भन्दा बढी घात र पीडा बाबुआमाका लागि अर्को हुनेछैन ।

अन्तमा, स्वदेश स्वघात गरेर तिमीले आफ्नो जीवन आफ्नो नाम यो संसारबाट मेटाइसके पनि तिम्रो बावु आमा किशोर जी र गंगाजीले तिम्रो नाम अमर बनाउने पथमा लागिसक्नु भएको छ । तिमीमै सम्पूर्ण माया खन्याएर तिम्रो भौतिक अनुपस्थितिमा पनि तिमीलाई अमर बनाउन लागिपर्नु भएको छ ।