हामी सबैकाे संसारन्यूज

दिव्य गिरी,महालक्ष्मी, ललितपुर

लगभग चार बर्षपछि उसको फोन आयो ।

‘मलाई चिन्यौ ? म दधिराम बोलेको ।’

हामी धेरै बर्षसम्म एउटै कार्यालय एउटै शाखामा सँगै काम गरेका । मैले उसले नाम नभनेको भए पनि उसको धोत्रो स्वरले चिनिहाल्थेँ ।
‘चिनें । यति छिटै कसरी बिर्सनु । आज कहाँबाट सम्झियौ ?’ मैले यति भनेपछि उसले हाँस्दै भन्यो– ‘बिर्सेका रहेनछौ, खुसी लाग्यो । यसो सम्झने काम परेकोले फोन गरेको । यही आउँदो ७ गते शनिवार मेरो जेठी नातिनीको पास्नी छ । भाउजुलाई पनि ल्याउनु ।’

‘छोराको बिहेमा नडाक्ने, अनि पास्नीमा चाहीँ खोजीखोजी बोलाउने ?’ मैले हास्दै ठट्टा गरेंं ।

‘बिहेमा सम्झेर पनि नबोलाएकै हो ।’

‘किन ?’

‘सबै कुरा फोनमा नै गर्नु ? । भेट भएपछि सबै बिस्तार गरुँला ।’

पास्नीको आयोजना भव्य थियो ।

‘बुहारी त राम्री नै रहिछन् । छोरा बुहारीको जोडा पनि खुबै मिलेको । अझ नातिनीको अनुहार त ठ्याक्कै बाबुको’ मेरी श्रीमतीले प्रशँसाको पूल नै बाँधिन् ।

ऊ र उसकी श्रीमती दुबैले एक–अर्कोलाई हेर्दै मुखामुख गरे ।

‘बुहारीको माइत कहाँ नि ?’ मैले सोधें ।

मेरो प्रश्नको जबाव दिन उसले चारैतिर हे¥यो । अनि मेरो कानमा विस्तारै भन्यो–‘आफ्नै घरमा डेरा लिएर बस्नेकी छोरी । के गर्ने समय पनि कस्तोकस्तो आयो ।’