हामी सबैकाे संसारन्यूज

कविताः गौँथली र म
महेश पौड्याल, काठमाण्डौ नेपाल

शिशिरमा मसँगै
बाक्लो तुसारो ओढेर,
बर्खामा मसँगै
जोगमाईको बगरजस्तै निथु्रक्कै रुझेर
कहिले वर, कहिले पर
उद्यानहरूबाट चुच्चाभरि जिन्दगी टिपेर हुर्र्किएका हुन्
कठै, यी गौंथलीका बथानहरू ।

कति छिमल उडिसके कति, यी गौंथलीहरू
मेरो घरको धूरीबाट ।
उनीहरूले आकाशमा
मकालु र कञ्चन्जंघा जोड्ने पुल हाले
र अलिकति अग्लिए
मैले एउटा पुस्तेनी कुटुम्बसँग नाता तोडेँ
र अलिकति होच्चिएँ ।
उनीहरूले वर्षातसँग पग्लन नपाउँदैको
इन्द्रेणीको रङ्ग टिपे
र फुलाए धरतीभरि गुराँस
अनि आफू पनि अलिकति रँङ्गिए,
मैले, माई किनारमा लाग्ने
बिहीबारे हाटमा जीवनका सबै मृदु रङ्गहरू
थापिदिएँ दाउमा
र खालजस्तै धमिलिएँ ।
सधैँ मिर्मिरेमा घाम बोलाए उनीहरूले
र सुलबुङको लेकभरि पोतिएको अँध्यारो पखाले
र अलिकति उज्यालिए आफैँ पनि
सबै उज्यालोमाथि कालो मसीले
आनै नाउँको सहीछाप लगाएँ
र अलिकति धमिलिएँ म, आफैं पनि ।

आखिर—
मसँगै हुर्किएका गौँथलीका बथानहरू
कहाँ–कहाँ पुगिसक्दा आकाशमा
टाढा–टाढा पुगिसक्दा धरतीमा
म उनीहरूले मेरो उद्यानबाट टिपेको
एक मुट्ठी धानचामलको हिसाब–किताबमा
रात–रातभर अनिदो बसिरहेछु ।

उनी चराहरू यसबेला
इन्द्रेणी सोचिरहेछन् आकाशमा,
जुन बेला म मान्छे
यहाँ धरतीमा
गुलेली सोचिरहेछु ।

इति