हामी सबैकाे संसारन्यूज

भित्तामा नानीहरूले कोरेका मेटिन लागेका
कखराहरु छन्
भित्तामा नानिहरुले बनाएका मुर्त अमुर्त चित्रहरु छन्
र भित्तामा भित्तै भएर टासिएका धमिलो सम्झ्नाहरु छन् ।

र्याकमा पुराना जुत्ताहरु छन्
बस् लगाउने खुट्टाहरु छैनन
दराजमा नानीहरूको स,–साना पाइजामाहरु छन्
बस् तोते बोली र खित्काहरु छैनन्
बगैंचामा फुलि रहेका घडि फूल र घामफूलहरु छन्
बस् सजाउने चुल्ठोहरु छैनन्

कोहि बेला
भित्ताको चराको चित्र भुर्रर उडेर कहि दुर जान्छ
त्यो बेला तिम्रा बा आमाले तिम्लाइ
आशिर्बाद र सम्झनाहरु पठाउछन्
सायद त्यस बेला उता तिम्लाइ बाडुली लागेको हुनु पर्छ
कोहि बेला तिम्रा बा एक्लै मन सगँ तिम्रा कुरा गर्दै
बरबराइ रहेको हुन्छ
सायद त्यस बेला उता तिम्रो घाँटी खसखसाइ रहेको हुनु पर्छ
हरेक साझ बिहान पहिलो गाँस खानु अघि
तिम्री आमा तिम्लाइ सम्झिन्छिन्
सायद त्यस बेला उता तिम्रो छाति चर्किएको हुनु पर्छ ।

हरेक चाडपर्वहरुमा तिम्रो घरलाई तिम्रो अभाब खड्किन्छ
त्यस बेला तिमी सस्तो रेडिमेड शुभकामनाका शब्दहरू लिएर
बिधुतिय यन्त्रहरु मार्फत झुल्किन्छौ
–हेप्पि दशै
–हेप्पि तिहार
–हेप्पि चासोक तङ्नाम

तिम्रा शुभेच्छाहरु आएर तिम्रा बिरामी आमालाइ
डोरियाउदै डोरियाउदै अस्पताल पुर्याउदैन
तिम्रा शुभेच्छाहरु आएर पिढिबाट लडेर घाइते
तिम्रा बाको शरीरमा तेल लगाएर मालिस गरि दिदैन
तिम्रा शुभेच्छाहरु आएर तिम्रा आमाको
लट्टा परेको कपाल कोरिबाटि गरिदिदैन
र एउटा कुरा यो पनि तिम्रा शुभेच्छाहरुले मात्रै
देशको उन्नति सम्भब छैन ।

तिम्रा बालाइ पाखनबेद र ठुलो ओखति पिधेर खुवाउन
तिम्रै हात चाहिन्छ
तिम्री आमाको उध्रेको चोलि सिउन तिम्रै हात चाहिन्छ
र अर्को कुरा यो पनि बन्जर जमिनमा
सम्भावनाको एउटा एउटा घामजुन रोप्न पनि
तिम्रै हात चाहिन्छ

त्यसैले फर्क दाजै फर्क
यो देश स्वयम्भूको आखा भएर तिम्रै
अनुपस्थितमा टोलाइ रहेछ ।।