Sansar News
वि.सं.२०७७ मंसिर २७ शनिवार
717
shares
कति थुप्रै पातहरु उडेर आउँछन्
मेरो अनुहारभरि
बालापनको रुखहरुबाट
एउटा पोखरीले उठाएको तरङ्ग
म भएसम्म पठाउँछ
रात तरङ्ग जस्तै कामीरहन्छ
अनि म हिडिरहेको हुन्छु त्यसमाथि
अनुहारभरि पातहरुको मृत्यु बोकेर ।
चराहरुले आफ्नो भागको गीत गाईसके
मान्छेहरु बाटो लागि सके
उज्यालो खरानी भई सकेको छ
सडकको दुबैतर्फ
घरका ढोकाहरु बन्द छ
म बेस्सरी कराउँछुर चिच्याउँछु
र ती आवाजहरु सब फर्केर म कहाँ नै आउँछन् ।
रचनाकार: स्व. मंगलेश डबराल
अनुवादक: रवि रोदन
वि.सं.२०७७ मंसिर २७ शनिवार ०८:२८ मा प्रकाशित
गल्याङ । “भाषा, कला, संगीत एवम संस्कृतिको संरक्षण तथा संवर्धन...
सतीश पण्डित भानु - ६ चुँदी , तनहुँ १. हारलाई...
टंक चन्द ठकुरी, तुलसीपुर, दाङ बैगुनी रैछे फूल निमोठेर पात...
ध्रुवराज थापा 'पुरुष' काभ्रे, पनौती हाल: कपन, काठमाडौं १. हे...
किशोर कोइराला,सुनसरी लाग्छ सारा चोट दिलका चाहनामा छन् खुसी बल्झिएका...
एक नारायण चापागाईँ,दाङ अनुभूति नयाँ के छ कि चिन्तन छ...
