Sansar News
वि.सं.२०७७ मंसिर २७ शनिवार
705
shares
कति थुप्रै पातहरु उडेर आउँछन्
मेरो अनुहारभरि
बालापनको रुखहरुबाट
एउटा पोखरीले उठाएको तरङ्ग
म भएसम्म पठाउँछ
रात तरङ्ग जस्तै कामीरहन्छ
अनि म हिडिरहेको हुन्छु त्यसमाथि
अनुहारभरि पातहरुको मृत्यु बोकेर ।
चराहरुले आफ्नो भागको गीत गाईसके
मान्छेहरु बाटो लागि सके
उज्यालो खरानी भई सकेको छ
सडकको दुबैतर्फ
घरका ढोकाहरु बन्द छ
म बेस्सरी कराउँछुर चिच्याउँछु
र ती आवाजहरु सब फर्केर म कहाँ नै आउँछन् ।
रचनाकार: स्व. मंगलेश डबराल
अनुवादक: रवि रोदन
वि.सं.२०७७ मंसिर २७ शनिवार ०८:२८ मा प्रकाशित
घोराही, दाङ । राप्ती साहित्य परिषद् जिल्ला शाखा, दाङको आयोजनामा...
कल्पना मरासिनी भूमिकास्थान,अर्घाखाँची हाल : ललितपुर हिमाल हाँस्दा मोतीका दाना...
बिपी लामिछाने दमक, झापा १. राखौं भरेर प्रकृतिको मायामा रक्षा...
स्व. एवाइ प्रभात सहिदभूमि, धनकुटा १. देशको माया छोडेर विदेशीको...
राजेन्द्रकुमार वज्राचार्य कोटेश्वर , काठमाडौँ पीडा भयो मान्दा प्रथा, यस्तै...
विदुर अधिकारी,चितवन गाउँबाट नै आइयो सहर किन्तु मतलबी देखियो सहर...
