हामी सबैकाे संसारन्यूज

निम्बतरु, अर्घाखाँची

बगेका होऊन बगाइएका हुन् सडकभरि मान्छेहरु
सलल्ल होइन बल्लबल्ल,
मुतको खोला
छिचल्लिएर मान्छेका भंगालाहरु
कलधारोको ओठबाट चुहिन्छन्
केही पिँधमा सुकाइन्छ
तर पिँधमा टाटो केही देखिन्न
आर्यघाटको पिँधमा

मान्छेको बीउ रोप्दै रोप्दै आलीकान्लामा
हिँडेको थियो ऊ
चिल्लो पातसितको नउम्रेपछि,
जम्मै साँवा उम्रेपछि
बाली मास्न अनेक ध्वंस मध्ये
उखेलेर नसकेर गोरु दमालेको थियो नून हालेर,

मुतिरहँदा पनि उम्रिरहेका मान्छेका बिरुवाहरु
भगवानले मुतिरहँदा पनि उम्रिहाल्ने मुतबीउहरु,
हुर्कदो छ वनमाराभन्दा तेज,
फुल्छ त्यस्तै
गुह्ये फूलसंगै
लोभलाग्दो देखेर गमलामा सारेको थें
यति छिट्टो फैलियो पहाड नै खायो
उस्ले बिष्टाएको माटो,
अपुताली सम्झेर ओसार्दै थियो कोही
म ट्वाँ ! परेर हेर्दै थिएँ सपनाको दस्तावेज