हामी सबैकाे संसारन्यूज

सन्जित फलाना, ललितपुर

कहिँ पुगेको छैन म
सडकभन्दा टाढा

जब कि
हिँड्नै चाहेको भएँ
पुग्थे म शितल निवास,
सिंहदरवार, सांसद भवन

जब थिएँ
फूलजस्तै कोमल,
हावाजस्तै हलुङ्गो
हिमालजस्तै स्वच्छ
बोकाएर नारा, सिद्धान्त, घोषणापत्र र पर्चाहरु
हिँडयौँ यहिँ सडकमा
सुनाएर छद्म भाषण
तैनाथ गरायौ कोणसभाहरुमा
सामेल गरायौ प्रदर्शनहरुमा

तिम्रो विचार भरिएर
यति पाखण्ड भइसकेछु
तिम्रो तस्बिर बोकेर
यति कुरुप भइसकेछु
अब त
औँठाछाप मेटिएको
यी निकम्मा हातमात्रै बाँकी छ मसङ्ग

तिमी कहिले दरवारबाट निस्कन्छौ सरकार ?
मलाइ अन्तिमपटक सडकमा निस्किएर
तिमीलाई ढुङ्गा हान्न मन लागेको छ ।