हामी सबैकाे संसारन्यूज

ओम आचार्य, अर्घाखाँची

पल पल
मरिरहेको निरीह जिन्दगी
फेरि एकपल्ट भूकम्पले
लालाबाला सहित
उसकै ओतलाई
घाटी अठ्याउन लगाएछ
मसान रातमा
ऐया!आत्थु पनि भन्न पाएन
अरु केही गोहीहरूलाई
शोकको सिद्रा हाट लागेछ
केही समयको लागि ।

घाम लाग्दा पनि सकस
पानी पर्दा पनि सकस
सास्ती मात्र खेपिरहेको बस्ती
फेरि एकपल्ट भूकम्पले
उठ्नै नसक्ने गरी ढालेछ
मसान रातमा
ऐया!आत्थु पनि भन्न पाएन
अरु केही कङ्कालहरूलाई
बन्द नाका खुलेछ
हुर्रिदै छन् भग्नावशेष घरका छाना ठटाउन ।

पहिले पनि छोडेर गए
अहिले पनि छोडेर गए
छुटेका÷ टुटेकाहरू प्राणीहरू
आँसुको दहमा खियाउँदै छन् सकिनसकि डुँगा
सम्झन सक्नेले सम्झिएर
बिर्सन सक्नेले बिर्सिएर
बिचैमा आँधी हुरीले अनिष्ट नगरे
किनारामा पुग्ने छन्
अरु केही बुख्याचाहरूलाई
बगरमा पराकम्प जात्रा लागिरहेछ
कोकोहोलो छ पहिले जस्तै ।