back
CTIZAN AD

लघुकथाः परित्यक्त

वि.सं.२०८२ कात्तिक २२ शनिवार

1.9K 

shares

मनीषकुमार शर्मा ‘समित’
मध्यपुर ठिमी, भक्तपुर

सबैले भन्थे—“यस स्थानमा शान्ति छ।”

कथन अनुरूप, उसले पनि पहिलो पलमै शान्तिको अनुभव गर्यो । मनमा हल्का शीतलता छायो, तर एकाएक उसको मनमा तीक्ष्ण जिज्ञासाको काँडा गड्यो।
“आखिर किन यस्तो अनुभूति?”

उसका आँखाले वरिपरि खोतल्न थाले । कुनै चिरबिर थिएन, न त कुनै सुस्केरा । वातावरण यति जड थियो, मानौं समय नै थामिएको । यहाँसम्म कि आफ्नै सास पनि भारी लाग्न थाल्यो ।

“के यो शान्ति हो?” उसले मनमनै सोध्यो ।

“कि केवल जीवन विहीन मौनता?”

हृदयको शून्यताबाट एक हल्का प्रतिध्वनि निस्कियो–

“यो शान्ति होइन । यहाँ त आवाजहरू मरेका छन्।”

वि.सं.२०८२ कात्तिक २२ शनिवार ११:१४ मा प्रकाशित

कविता : सबै पाका मान्छे अनुपम हुन्

कविता : सबै पाका मान्छे अनुपम हुन्

कृष्णप्रसाद पौडेल 'जस्ताघरे' विदुर.-४,बट्टार, नुवाकोट यहाँ बाबा माता शिखरपथका हुन्...

सुसेली

सुसेली

खगेन्द्र बस्याल,बुटवल १ बत्ती बाल्नु छ सबै मन चहक काम...

झिल्का कविता

झिल्का कविता

हितमान छन्त्याल (सहोदर ) पोखरा, कास्की १. पहाडमा मेरो बास...

चारु ( हिन्दी )

चारु ( हिन्दी )

पी एस यादव 'अजनबी',भारत गुनाह तो कर बैठे अब कोई...

गजल

गजल

अरुण खड्का,कीर्तिपुर बात गर्दै ढल्छ मान्छे जिन्दगीको के भरोसा स्वार्थ...

गजल

गजल

वेद प्रसाद रिजाल,इलाम रुझेको सिरानी पुरानै हो दुखी जिन्दगानी पुरानै...