हामी सबैकाे संसारन्यूज

अश्वत्थामा बलिव्र्यासो हनुमांश्च विभीषण ।
कृपस्परशुरामश्च सप्तएतै चिरजीवि ।।
“छ चिरञ्जीवहरू !”
व्यास वाणी
इतिहासकै जीर्ण आवाज थियो त्यो,
नैराश्यवेद !
व्यासले फेरि भने,
पुनः अर्को यज्ञको तयारी गर !
यसपल्ट, दण्कारण्यमा होइन
सर्वोच्च अदालतको प्राङ्गणमा ।
म सिबिल्लाको चीत्कार पनि सुनिरहेछु,
मिश्र देशबाट आएको ।
हनुमान, तिमी जाऊ,
उसलाई पनि लिएर आऊ उडाएर ।
ऊ कल्पौँदेखि दमास्कसको एक चोकमा
पानी पानी भनेर कराइरहेकी छे, सुनेनौ?
अस्वत्थामा, तिमीले बालक–हत्या ग¥यौ
र घाउ कमायौ ।
बेकार छ तिमीले अस्पताल धाउनु ।
डाक्टरहरू हडतालमा छन्, सुनेका छैनौ ?
हडतालमै नभए पनि, उनीहरू चीरञ्जीवीको उपचार गर्दैनन्,
तिमी चीरञ्जीवी भएको सन्देश
चिकित्साशास्त्रका लागि अशुभ कुरा हो ।
अनि जाबो एउटा घाउ
कहिल्यै निको नहुनु, चिकित्सा विज्ञानको उपहास हो ।
बलिराज, तिमीले केका लागि पाताल प्रवेस गर्‍यौ ?
विष्णुको साम्राज्यवादमा किन आफैँलाई बलि चढायौ ?
तिम्रो तपस्याले स्वर्ग हल्लिदा के हुन्थ्यो?
तिम्रो गमन पछि, पातालवासीको कथा
फेरियो फेरिएन ?
बलिराज, तिमीमाथि साम्राज्यवादलाई सघाएको आरोप छ ।
के भन्नु छ, सफाइमा ?
विभीषणको त म कुरै गर्दिनँ ।
उनीमाथि देशद्रोहको आरोप पुरानो हो ।
भगवानै भए त के भो ?
उनले आगन्तुकलाई साथ दिए
आफन्तलाई मात ।
“हनुमान, सिबिल्लालाई ल्यायौ ?
नमस्कार सिबिल्ला ।
मैले सुनेको थिएँ, तिमीले राजा जियसकहाँ गएर
मृत्युमाग्यौ ।
तर उनले दिएनन्।
हनुमान !
तिमीले मान्छेका लागि लङ्का जलायौ
मान्छेले तिमी बस्ने जङ्गल जलायो ।
तिमी मूक दर्शक बनिरह्यौ ।
तिमीमाथि कर्महीनताको आरोप छ ।
कृप गुरु,
तपाईंको धनुर्विद्याकै सिको गर्दै
मान्छेले मिसाइल बनायो ।
तपाईंमाथि पनि मुद्दा छ ।
र हामी सबैमाथि एउटा साझा मुद्दा छ –
हामीले आफ्नो अमरत्वलाई
खस्कदो मानवताको साक्षी बनायौँ,
सङ्कट आइलाग्दा धरतीमा, लुकेर बस्यौँ
सभ्यताले आकाश छोएर फेरि रसालतसम्म खस्कदा पनि
आफ्नो तपोबलको सौर्यले सिन्को भाँचेनौँ ।
अब त हामी
आफ्नै आयुदेखि अघाइसकेका छौँ ।
मैले फेरि कलम उठाएँ-
तर अब म वेद लेख्दिनँ ।
म लेख्छु एउटा रिट निवदेन
र भन्छु न्यायधीशलाई –
श्रीमान, हामीलाई थप बाँच्नु छैन संसारमा
हामीमाथि मृत्युदण्डको आदेश जारि गरिपाउँ ।
इति