हामी सबैकाे संसारन्यूज

मनीषकुमार शर्मा ‘समित’
मध्यपुर ठिमी, भक्तपुर

आज पनि उसले एकचित्त भएर बयरको रूखलाई हेरिरह्यो । हेर्दा हेर्दै एकछिन पछि उसको आँखा रसाएर आयो । आँशु पुछ्दै, बयरको रूखलाई अङ्लोमा बेरेर केही बर्बरायो ।

झण्डै १०–१२ वर्षको त्यो बालकको केही दिनदेखिको ती क्रियाकलापहरू मेरा लागि अप्रत्यासित थिए । नजिकै गएर सोधेँ –

‘के भयो बाबु ? किन रोएको ?’

झँस्कदैं उसले हतपत आँशु पुछ्यो । ‘केही भएको छैन ‘ उसको बोलीमा रोदन छदैँ थियो ।

‘भन न भन के भयो?’

‘बाले जहिले पनि रक्सी खाएर मलाई कुट्नु हुन्छ ।’ टाउको निहुराएर उसले जवाफ दियो ।

‘अनि यो बयरको रुखसँग चाहिँ के कुरा गरेको ?’

‘बाले कुटेर दुःख दिएको कुरा सुनाको ।’

‘अनि तिम्रा कुरा त्यो बयरको रूखले सुन्छ र?’

‘किन नसुन्नु नि, यी त मेरी आमा हुन नि !’ अलि उज्यालो अनुहार बनाउँदै उसले जवाफ दियो ।

‘धत लाटा ! बयर पनि आमा हुन्छिन् र ?’

मेरो प्रश्नमा उसको बालत्व उत्तर आयो–

‘हो नि मेरी आमा मरेपछि यहीँ गाडेको थियो रे, अहिले बयर भएर जन्मेकी छिन् ।’