हामी सबैकाे संसारन्यूज

मन्दिरा चापागाईं
सभापोखरी –१, संखुवासभा

हरेक दिन उही कथा–
“भोलि आउनु”, “हेर्छु भनेकै छु त ”, “दबाब धेरै छ, पछि मिलाउँला”
अन्त्यमा निजी सचिवको वाक्य किला झै ठोक्यो मनमा–

“तपाईं दोधारे चरित्रको हुनुहुँदो रहेछ, हाम्रा कार्यकर्ता नै होइन रे।”

एकाएक स्मरण भयो उसलाई – एकदिन गाउँको चोकमा भनेको आफ्नै वाक्य–

“पार्टी होइन, सक्षम व्यक्तिलाई मत दिनुपर्छ।”

त्यो सोचले नै ऊ राजनीतिक अपराधी ठहरियो। ऋणको चर्को ब्याज, भत्किएको भविष्य, आउने चाड…सबै सपना धुलो भयो। थकित शरीर, थिचिएको मन लिएर सडकछेउको फलैचामा बस्यो।

“ढुंगा सार्नु गाह्रो, ढुंगा नहुनु झनै गाह्रो” भन्ने कुराको अर्थ आज बुझ्यो। चुपचाप बसिरह्यो…र बस्दैगर्दा श्वास रोकिन गयो ।

बटुवाहरू झुम्मिए, क्षणमै झन्डावाला गाडी आयो ।

“हाम्रै पार्टीको कार्यकर्ता त हैन?” भन्दै कागजात खोजे, पाएनन र फर्किए।

दोस्रो हुल आयो, तेस्रो पनि । न पार्टी मिल्यो, न अनुहार चिनियो। कोही भएनन, कसैको भएन ।

अन्त्यमा प्रहरी आए। ईस्टकोटको भित्री गोजीबाट एउटा कागज निस्कियो ।

“ए… नेपाली रहेछ !” भन्दै एकले सलाम ठोक्यो।

सभाले होइन, पार्टीले होइन, देशले पनि होइन, आज उसलाई मृत्युले मात्र नागरिक ठहरायो ।