हामी सबैकाे संसारन्यूज

एउटा शून्य परिबेशमा
निमेशभरको गतिले
खै कसरी टेकियो तिम्रो जस्केलो
र उभिएँ सम्मुखमा ?

उभिने बित्तिकै
कसरी एकाकारमा डुब्दै गए आँखा
दुईबाट चार हुँदै चारबाट एकमा
रनभुल्ल छु

दिमाख खुलेको छैन
आखाँ ढाकिएको छैन
ढोकामा खापाहरू लागेका छैनन्
पर्दाहरू खुला छन्
झ्यालबाहिरबाट घाम हेरिरहेछ
परन्तु एकजोर आँखा
कतिबेला डुबे छातीसम्म

होस भनौं कि बेहोस
परिबन्द भनौ की अठोटको खुसी
कामिरहेका ओठ अब्यक्त छन् अझैपनि
डर पनि कति अनौठो हुँदोरहेछ
परिबेश अनुभव नै रहेछ

कसरी पग्लियो मइनजस्तै मन
र समाप्त भयो
चट्यांगको बिजुलीजस्तै आँखाको ज्योति

तब पो देखियो
आफु अगाडिको बाटोमा भएको अन्धकार
हो त्यही उज्यालोको अन्धकारमा
तिमी खोज्दै थियौ खुसी
जहाँ म हराइरहेको थिएँ

थाहा छ
आवाज ठोकिएको कानमा
दृश्य पोखिएको आँखामा
बन्दी भएको अकल्पनीय परिबेश
हावाको झोक्का जसरी
उदाँगा झ्याल ढोकामा ठोकिएर हराएको
बन्द भएर निमेशभरमा खुलेको आँखामा
घाम पोखिएको
परन्तु
चाहनालेमात्र हुँदैन रहेछ खुसी
निमेशभरमा बिश्वास बदल्दो रहेछ समय
र त
बन्द पर्खालमा छेकिएको
सर्वागंको कैदी संझना
बाँकि बस्यो जीवनभरिलाई पेवा