हामी सबैकाे संसारन्यूज

मनीषकुमार शर्मा ‘समित’
मध्यपुर ठिमी, भक्तपुर

उसको कुरा सुनेर पञ्जिकाधिकारी चकित भए –

“हैन के भनेको? यस्तो पनि हुन्छ कहीँ?”

उसले शान्त स्वरमा जवाफ दियो –

“हो, म मेरो मृत्युदर्ता बदर गर्न आएको ।”

कोठाभित्र एकछिन मौनता छायो। कागजहरू पल्टिए, कम्प्युटर खोलियो ।

“मृत्यु कहिले भएको ?” अधिकारीले औपचारिक प्रश्न गरे।

“५ वर्षअघि ।” उसले भन्यो।

“अनि… आज किन?”

उसले झ्यालबाहिर हेर्दै भन्यो–

“आज समाजलाई छोरोको बाबुको प्रमाण दिनुपरेको छ ।”

मृत्युदर्ताको विवरण हेर्दै पञ्जिकाधिकारी रोकिए ।

“तर यहाँ त… मृत्युको कारण ‘भूकम्पबाट मृत्यु’ लेखिएको छ।”

उसले हल्का मुस्कान दियो–

“के भयो त ?” “हो, म त्यही दिन मरेको थिएँ तर शरीर बाँच्यो ।”

अधिकारीले केही नबोली फाराम अघि सारे ।

“ठीक छ, बदर गरिन्छ । यहाँ हस्ताक्षर गर्नुस् । तर…..”

उसले हस्ताक्षर गर्न लागेको हात रोक्यो र सोध्यो–
“के तर…”

“यदि बदर भयो भने, सरकारले दिएको राहत सबै फिर्ता गर्नुपर्छ नि ।” अधिकारीले भने ।

उसले कलम बन्द गर्दै भन्यो–

“त्यसो भए… होस् ।”

ढोका बन्द भयो। फाइलमा मृत्युदर्ता जस्ताको तस्तै रह्यो । उसलाई थाहा थियो– जिउँदो भएर बाँच्नुभन्दा मृत घोषित भएर बाँच्न सस्तो पथ्र्यो।